พระไตรปิฏก

(พระโพธิสัตว์กล่าวให้โอวาทแก่ฝูงลิงว่า)

{๑๐๒๘} [๖๑] บัณฑิตไม่ควรอยู่ในสถานที่ที่คนคู่เวรกันอยู่

เพราะบุคคลเมื่ออยู่ในระหว่างคนเป็นคู่เวรกัน

คืนหนึ่งหรือสองคืนก็ตาม ย่อมอยู่เป็นทุกข์

{๑๐๒๙} [๖๒] ลิงตัวหัวหน้ามีจิตเรรวน เพราะทำตามลิงที่มีจิตเรรวน

มันได้ทำความพินาศให้แก่ฝูง เพราะลิงตัวเดียวเป็นเหตุ

{๑๐๓๐} [๖๓] สัตว์โง่แต่สำคัญตนว่าฉลาด เป็นผู้นำฝูง

ลุอำนาจใจของตนเอง

ก็จะต้องนอนตายเหมือนอย่างลิงตัวนี้

{๑๐๓๑} [๖๔] สัตว์โง่แต่มีกำลัง เป็นผู้นำฝูง ไม่ดี

เพราะไม่เกื้อกูลแก่หมู่ญาติ

เหมือนนกต่อไม่เกื้อกูลแก่นกทั้งหลาย

{๑๐๓๒} [๖๕] ส่วนสัตว์ฉลาดมีกำลัง เป็นผู้นำฝูง ดี

เพราะเกื้อกูลแก่หมู่ญาติ

เหมือนท้าววาสวะเกื้อกูลแก่หมู่เทพชั้นดาวดึงส์

{๑๐๓๓} [๖๖] ส่วนผู้ใดตรวจดูศีล ปัญญา และสุตะในตน

ผู้นั้นย่อมประพฤติประโยชน์ทั้ง ๒ ฝ่าย

คือ ทั้งตนและผู้อื่น

{๑๐๓๔} [๖๗] เพราะเหตุนั้น นักปราชญ์พึงตรวจดูตน

เหมือนตรวจดูศีล ปัญญา และสุตะ

แล้วบริหารหมู่คณะบ้าง ปฏิบัติอยู่ลำพังผู้เดียวบ้าง