พระไตรปิฎก

๒. อัฏฐสัททชาดก ว่าด้วยพระนิพพาน [๑๑๒๙] สระมงคลโบกขรณีนี้ แต่ก่อนเป็นที่ลุ่ม ลึก มีน้ำมาก มีปลามาก เป็นที่อยู่อาศัยของ พญานกยาง เป็นที่อยู่แห่งบิดาของเรา บัดนี้ น้ำแห้ง วันนี้พวกเราจะพากันเลี้ยงชีพด้วย กบ ถึงพวกเราจะถูกความหิวบีบคั้นถึงเพียงนี้ จะไม่ละที่อยู่. [๑๑๓๐] ใครจะทำลายนัยน์ตาข้างที่สอง ของนาย พันธุระผู้มีอาวุธในมือให้แตกได้ ใครจักกระทำ ลูก รังของเรา และตัวเราให้มีความสวัสดีได้. [๑๑๓๑] ดูก่อนมหาบพิตร คติของกระพี้ไม้นั้น มีอยู่เพียงใด กระพี้ไม้ทั้งหมด แมลงภู่เจาะกิน สิ้นแล้วเพียงนั้น แมลงภู่หมดอาหารแล้ว จึง ไม่ยินดีในไม้แก่น. [๑๑๓๒] ไฉนหนอเราจึงจะจากที่นี่ ไปให้พ้นจาก