พระไตรปิฎก

[๑๕๑๐] ข้าแต่พระองค์ผู้สมมติเทพ พระองค์ และข้าพระองค์ได้อยู่กันมาแล้วในเมืองตักกศิลา อัน เป็นเมืองที่รื่นรมย์ของพระเจ้าคันธารราช พระองค์ กับข้าพระองค์ได้กระทบไหล่กันในความมืด มี หมอกทึบในนครนั้น ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นจอม- ประชาชน พระองค์และข้าพระองค์ยืนกันอยู่ในที่ ตรงนั้น เจรจาปราศรัยด้วยคำอันให้ระลึกถึงกันที่ตรง นั้นแล เป็นการพบกันแห่งพระองค์และข้าพระองค์ ภายหลังจากนั้นมิได้มี ก่อนแต่นั้นก็ไม่มี. [๑๕๑๑] ดูก่อนพราหมณ์ การสมาคมกับสัป- บุรุษย่อมมีในหมู่มนุษย์บางครั้งบางคราว บัณฑิต ทั้งหลายย่อมไม่ทำการพบปะกัน ความสนิทสนม หรือ คุณที่กระทำไว้แล้วในกาลก่อนให้เสื่อมสูญไป. [๑๕๑๒] ส่วนคนพาลทั้งหลาย ย่อมทำการพบ ปะกัน ความสนิทสนม หรือคุณที่เขาทำไว้ในกาลก่อน ให้เสื่อมสูญไป คุณที่ทำไว้ในคนพาลทั้งหลาย ถึงจะ มากมายก็ย่อมเสื่อมไปหมด เพราะว่าคนพาลทั้งหลาย เป็นคนอกตัญญู. [๑๕๑๓] ส่วนนักปราชญ์ทั้งหลาย ย่อมไม่ทำ การพบปะกัน ความสนิทสนม หรือคุณที่เขาทำไว้ใน กาลก่อนให้เสื่อมสูญไป คุณที่ทำไว้ในนักปราชญ์ ทั้งหลาย ถึงจะน้อยก็ย่อมไม่เสื่อมหายไป เพราะว่า