พระไตรปิฎก

๙. มหาปทุมชาดก ว่าด้วยมหาปทุมกุมาร [๑๖๙๘] พระราชาผู้เป็นใหญ่ในแผ่นดินไม่เห็น โทษของผู้อื่นว่าน้อยหรือมากโดยประการทั้งปวงไม่ พิจารณาด้วยพระองค์เองก่อนแล้ว ไม่พึงลงอาชญา. [๑๖๙๙] กษัตริย์พระองค์ใด ยังไม่ทันพิจารณา แล้ว ทรงลงพระราชอาชญา กษัตริย์พระองค์นั้นชื่อว่า ย่อมกลืนกินพระกระยาหารพร้อมด้วยหนาม เหมือน คนตาบอดกลืนกินอาหารพร้อมด้วยแมลงวัน ฉะนั้น. [๑๗๐๐] กษัตริย์พระองค์ใด ทรงลงพระราช- อาชญากับผู้ไม่ควรจะลงพระราชอาญา ไม่ทรงลง พระราชอาชญากับผู้ที่ควรลงพระราชอาญา กษัตริย์ พระองค์นั้น เป็นเหมือนคนเดินทางไม่ราบเรียบ ไม่ รู้ว่าทางเรียบหรือไม่เรียบ. [๑๗๐๑] กษัตริย์พระองค์ใด ทรงเห็นเหตุที่ ควรลงอาชญา และไม่ควรลงพระราชอาชญาและทรง เห็นเหตุนั้น โดยประการทั้งปวงเป็นอย่างดีแล้ว ทรง ปกครองบ้านเมือง กษัตริย์พระองค์นั้นสมควรปกครอง ราชสมบัติ.