พระไตรปิฎก

[๑๗๒๙] บุตรแห่งคนจัณฑาล ได้บอกมนต์ให้ แก่ข้าพระบาทโดยธรรม และได้สั่งกำชับข้าพระบาท ว่า ถ้ามีใครมาถามถึงชื่อและโคตรของเราแล้ว เจ้าอย่า ปกปิด มนต์ทั้งหลายก็จะไม่ละเจ้า. [๑๗๓๐] ข้าพระบาทนั้น ครั้นพระองค์ผู้เป็น จอมแห่งประชาชนถามถึงอาจารย์ อันความลบหลู่ ครอบงำแล้ว ได้กราบทูลเท็จว่า มนต์เหล่านี้เป็นของ พราหมณ์ ข้าพระบาทจึงเป็นผู้เสื่อมมนต์ เป็นเหมือน คนกำพร้าร้องไห้อยู่. [๑๗๓๑] บุรุษต้องการน้ำหวาน จะพึงได้น้ำ- หวานจากต้นไม้ใด จะเป็นต้นละหุ่งก็ตาม ต้นสะเดา ก็ตาม ต้นทองหลางก็ตาม ต้นไม้นั้นแล เป็นต้นไม้ สูงสุดของบุรุษนั้น. [๑๗๓๒] บุรุษพึงรู้แจ้งธรรมจากผู้ใด เป็น กษัตริย์ก็ตาม เป็นพราหมณ์ก็ตาม เป็นแพศย์ก็ตาม เป็นศูทรก็ตาม เป็นคนจัณฑาลก็ตาม คนเทหยักเยื่อ ก็ตาม ผู้นั้นก็จัดเป็นคนสูงสุดของบุรุษนั้น. [๑๗๓๓] ท่านทั้งหลายจงลงอาชญาและเฆี่ยนตี มาณพผู้นี้ แล้วจับมาณพลามกผู้นี้ไสคอออกไปเสีย มาณพใด ได้ประโยชน์อย่างสูงสุดด้วยความยากเข็ญ ท่านทั้งหลายจงยังมาณพนั้นให้พินาศเพราะความเย่อ- หยิ่งจองหอง.