พระไตรปิฎก

[๑๗๖๑] ด้วยการอยู่ร่วมกันนานเกินควร คนรัก กันย่อมกลายเป็นคนไม่รักกันก็ได้ ข้าพระองค์ขอทูล ลาพระองค์ไป ก่อนที่ข้าพระองค์จะกลายเป็นผู้ไม่เป็น ที่รักของพระองค์. [๑๗๖๒] เมื่อเราวิงวอนอยู่อย่างนี้ ถ้าท่านมิได้ รู้ถึงความนับถือของเรา ท่านก็มิได้ทำตามคำวิงวอน ของเรา ซึ่งจะเป็นผู้ปรนนิบัติท่านเมื่อเป็นอย่างนี้ เรา ขอวิงวอนท่านว่า ท่านพึงหมั่นมาที่นี่บ่อย ๆ นะ. [๑๗๖๓] ข้าแต่พระมหาราชผู้เป็นมิ่งขวัญแห่ง รัฐ ถ้าเรายังอยู่กันเป็นปกติอย่างนี้ อันตรายจักยัง ไม่มีทั้งแก่พระองค์และแก่ข้าพระองค์เป็นอันแน่นอน ว่า เราทั้งสองคงได้พบเห็นกัน ในเมื่อวันคืนผ่านไป เป็นแน่. จบชวนหังสชาดกที่ ๓