พระไตรปิฏก

{๑๗๕๘} [๓๔] ใจจดจ่ออยู่ในผู้ใด ผู้นั้นแม้จะอยู่ไกลกันก็เหมือนอยู่ใกล้

ใจเหินห่างจากผู้ใด ผู้นั้นแม้จะอยู่ใกล้ก็เหมือนอยู่ไกล

{๑๗๕๙} [๓๕] สหายผู้มีจิตเลื่อมใส ถึงจะอยู่ยังฟากฝั่งสมุทร

ถ้ามีจิตเลื่อมใสต่อกัน ก็ชื่อว่าอยู่ใกล้กัน

ส่วนสหายผู้มีจิตคิดประทุษร้ายถึงจะอยู่ใกล้

ถ้ามีจิตคิดประทุษร้ายต่อกัน

ก็ชื่อว่าอยู่ยังฟากฝั่งสมุทร

{๑๗๖๐} [๓๖] ขอเดชะพระองค์ผู้จอมทัพ ผู้ผดุงรัฐให้เจริญ

ศัตรูถึงจะอยู่ร่วมกัน ก็ชื่อว่าอยู่ห่างไกลกัน

ส่วนบัณฑิตถึงจะอยู่ไกลกัน

ก็ชื่อว่าอยู่ใกล้ เพราะมีใจนึกถึงกัน

{๑๗๖๑} [๓๗] เพราะการอยู่ร่วมกันนานเกินไป

คนที่รักกันก็จะกลายเป็นไม่รักกัน

เพราะเหตุนั้น ข้าพระองค์ขอทูลลาไป

ก่อนที่จะไม่เป็นที่รักของพระองค์

(พระราชาตรัสกับพระโพธิสัตว์ว่า)

{๑๗๖๒} [๓๘] หากการประคองอัญชลีของข้าพเจ้าผู้วิงวอนอยู่อย่างนี้

ท่านไม่ทราบและไม่ทำตามคำของข้าพเจ้าผู้ปรนนิบัติอยู่อย่างนี้

เมื่อเป็นเช่นนั้น ข้าพเจ้าขอร้องท่านว่า โปรดแวะเวียนมาอีก

(ลำดับนั้น พระโพธิสัตว์กล่าวว่า)

{๑๗๖๓} [๓๙] ขอเดชะพระมหาราช ผู้ผดุงรัฐให้เจริญ

หากเราทั้งหลายยังอยู่ปกติอย่างนี้

แม้พระองค์และข้าพระองค์ก็จักไม่มีอันตราย

วันคืนต่อ ๆ ไป เราคงจะได้พบกันบ้างหรอก