พระไตรปิฎก

[๑๙๒๘] ข้าแต่ท่านพราหมณ์ ผู้ใดลักเอาเหง้า บัวของท่านไป ขอให้ผู้นั้นจงเป็นนายบ้าน บันเทิง อยู่ด้วยการฟ้อนรำขับร้องในท่ามกลางสหาย อย่าได้ รับความพินาศอย่างใดอย่างหนึ่งจากพระราชาเลย. [๑๙๒๙] ข้าแต่ท่านพราหมณ์ หญิงใดลักเอา เหง้าบัวของท่านไป ขอให้พระมหากษัตริย์ผู้ทรงเป็น เอกราช ทรงปราบปรามศัตรูได้ทั่วพื้นปฐพี ทรง สถาปนาให้หญิงนั้นเป็นยอดสูตรจำนวนพัน ขอหญิง นั้นจงเป็นมเหสีผู้ประเสริฐกว่านางสนมทั้งหลายเถิด. [๑๙๓๐] ข้าแต่ท่านพราหมณ์ หญิงใดลักเอา เหง้าบัวของท่านไป ขอให้หญิงนั้นจงเป็นทาสีไม่ สะดุ้งสะเทือนกินของดี ๆ ในท่ามกลางคนทั้งปวงที่มา ประชุมกันอยู่ จงเที่ยวโอ้อวดลาภอยู่เถิด. [๑๙๓๑] ข้าแต่ท่านพราหมณ์ ผู้ใดลักเอาเหง้า บัวของท่านไป ขอให้ผู้นั้นจงได้เป็นเจ้าอาวาสในวัด ใหญ่ ๆ จงเป็นผู้ประกอบนวกรรมในเมืองกชังคละ จงกระทำหน้าต่างตลอดวันเถิด. [๑๙๓๒] ข้าแต่ท่านพราหมณ์ ช้างเชือกใดลัก เอาเหง้าบัวของท่านไป ขอให้ช้างเชือกนั้นจงถูกคล้อง ด้วยบ่วงบาศตั้งร้อย จงถูกนำออกจากป่าอันน่ารื่นรมย์ มายังราชธานี จงถูกทิ่มแทงด้วยปฏักและสับด้วยขอ เถิด.