พระไตรปิฎก

[๑๙๕๒] แต่ก่อนนี้ข้าพเจ้าบินไปกับนางนก- พิราบ เราทั้ง ๒ ชื่นชมยินดีกันอยู่ในป่าประเทศนั้น ทันใดนั้น เหยี่ยวได้โฉบเอานางนกพิราบไปเสีย ข้าพเจ้าไม่ปรารถนาจะพลัดพรากจากนางไป แต่จำ ต้องพลัดพรากจากนาง เพราะพลัดพรากจากนาง ข้าพเจ้าได้เสวยเวทนาทางใจ เพราะเหตุนั้น ข้าพเจ้า จึงรักษาอุโบสถ ด้วยคิดว่า ความรักอย่าได้กลับมาหา เราอีกเลย. [๑๙๕๓] ดูก่อนงูผู้ไปไม่ตรง เลื้อยไปด้วยอกมี ลิ้น ๒ ลิ้น เจ้ามีเขี้ยวเป็นอาวุธ มีพิษร้ายแรง เพราะเหตุ ไร เจ้าจึงอดกลั้นความหิวกระหายมารักษาอุโบสถ. [๑๙๕๔] โคของนายอำเภอ กำลังเปลี่ยว มี หนอกกระเพื่อม มีลักษณะงาม มีกำลัง มันได้เหยียบ ข้าพเจ้า ข้าพเจ้าโกรธจึงได้กัดมัน มันก็ถูกทุกขเวทนา ครอบงำ ถึงความตาย ณ ที่นั้นเอง ลำดับนั้น ชน ทั้งหลายก็พากันออกมาจากบ้าน ร้องไห้คร่ำครวญ หาได้พากันหลบหลีกไปไม่ เพราะเหตุนั้น ข้าพเจ้า จึงรักษาอุโบสถ ด้วยคิดว่า ความโกรธอย่าได้มาถึง เราอีกเลย. [๑๙๕๕] ดูก่อนสุนัขจิ้งจอก เนื้อของคนที่ตาย แล้ว มีอยู่ในป่าช้าเป็นอันมาก อาหารชนิดนี้เป็นที่ พอใจของเจ้า เพราะเหตุไร เจ้าจึงอดกลั้นความหิว กระหายมารักษาอุโบสถ.