พระไตรปิฏก

[๑๓๒] ชนทั้งหลายออกจากหมู่บ้านนั้น

พากันคร่ำครวญร้องไห้แล้วได้หลีกไป

เพราะเหตุนั้น ข้าพเจ้าจึงรักษาอุโบสถด้วยคิดว่า

ความโกรธอย่าได้มารบกวนข้าพเจ้าอีกต่อไป

{๑๙๕๕} [๑๓๓] เจ้าสุนัขจิ้งจอก เนื้อของพวกสัตว์ที่ตายแล้ว

มีอยู่ในป่าช้าเป็นอันมาก

เนื้อนั้นเป็นอาหารที่พอใจของเจ้า

ทำไมเจ้าจึงอดกลั้นความหิวกระหายรักษาอุโบสถอยู่เล่า

{๑๙๕๖} [๑๓๔] ข้าพเจ้ายินดีในซากศพ ติดใจในเนื้อช้าง

จึงได้เข้าไปยังท้องช้างใหญ่

ลมร้อนและแสงแดดอันแรงกล้าได้แผดเผา

จนกระทั่งทวารหนักของช้างเชือกนั้นแห้งยุบลง

[๑๓๕] พระคุณเจ้าผู้เจริญ ข้าพเจ้าทั้งผอมทั้งเหลือง ทั้งไม่มีทางออก

ต่อมาเมฆฝนกลุ่มใหญ่ได้ตกมาโดยพลัน

ทำให้ทวารหนักของช้างเชือกนั้นเปียกชุ่ม

[๑๓๖] พระคุณเจ้าผู้เจริญ ข้าพเจ้าออกจากท้องช้างนั้นมาได้

เหมือนดั่งดวงจันทร์พ้นจากปากราหู

เพราะเหตุนั้น ข้าพเจ้าจึงรักษาอุโบสถด้วยคิดว่า

ความโลภอย่าได้มารบกวนข้าพเจ้าอีกต่อไป

{๑๙๕๗} [๑๓๗] เจ้าหมี เมื่อก่อนเจ้าเที่ยวเคี้ยวกินปลวกทั้งหลาย

ที่จอมปลวกอยู่ ทำไมเจ้าจึงอดกลั้นความหิวกระหาย

รักษาอุโบสถอยู่เล่า

{๑๙๕๘} [๑๓๘] ข้าพเจ้าดูหมิ่นที่อยู่ของตน ได้ไปยังหมู่บ้านมลรัฐ

เพราะความอยากเกินไป ชนทั้งหลายออกจากหมู่บ้านนั้น

ทุบตีข้าพเจ้าด้วยคันธนูและไม้ค้อน