พระไตรปิฎก

[๒๑๑๒] ข้าแต่นายพราน มารดาบิดาทั้งสอง ของเราเหล่านั้น ท่านตาบอด หาผู้ปรนนิบัตินำทาง มิได้ คงต้องตายแน่แท้ โปรดให้ชีวิตแก่พวกเราทั้ง ๕ เถิด โปรดปล่อยพี่ชายเสียเถิด. [๒๑๑๓] ข้าพเจ้าจะปล่อยเนื้อผู้เลี้ยงมารดาบิดา แน่นอน มารดาบิดาได้เห็นพญาเนื้อ หลุดจากบ่วง แล้ว ก็จงยินดีเถิด. [๒๑๑๔] ข้าแต่นายพราน ท่านจงยินดีเพลิด- เพลินกับพวกญาติทั้งปวง เหมือนข้าพเจ้าเห็นพญาเนื้อ ที่หลุดจากบ่วงแล้ว ชื่นชมยินดีในวันนี้ ฉะนั้น. [๒๑๑๕] ลูกรัก เมื่อชีวิตเจ้าย่างเข้าใกล้ความ ตายแล้ว เจ้าหลุดมาได้อย่างไร ไฉนนายพรานจึง ปล่อยจากบ่วงเหล็กมาเล่า. [๒๑๑๖] น้องจิตตกะ กล่าววาจาไพเราะหูเป็น ที่จับใจ ดื่มด่ำในหฤทัย ช่วยให้ข้าพเจ้าหลุดมาได้ ด้วยวาจาสุภาษิต. น้องสุตตนาได้กล่าววาจาไพเราะหู จับใจ ดื่มด่ำ ในหฤทัย ช่วยข้าพเจ้าให้หลุดมาได้ด้วยวาจาสุภาษิต. นายพรานได้ฟังวาจาไพเราะหู เป็นที่จับใจ ดื่มด่ำในหฤทัย แล้วปล่อยข้าพเจ้า เพราะฟังวาจา สุภาษิต ของน้องทั้งสองนี้.