พระไตรปิฎก

๑๓. หัตถิปาลชาดก ว่าด้วยกาลเวลาไม่คอยใคร [๒๒๔๕] นานทีเดียวข้าพเจ้าเพิ่งได้พบเห็นผู้มี- ผิวพรรณดังเทพเจ้า มุ่นชฎาใหญ่ ทรงไว้ซึ่งหาบคอน ผู้ทรมานกิเลสดังเปลือกตมแล้ว ผู้ย้อมเศียรเกล้า. นานนักหนา ข้าพเจ้าเพิ่งได้เห็น พระฤาษีผู้ยินดี ในธรรมคุณ นุ่งห่มผ้าย้อมฝาด ครองผ้าคากรอง ปกปิดโดยรอบ. ขอท่านผู้เจริญจงรับอาสนะ น้ำ ผ้าเช็ดหน้า และน้ำมันทาเท้าของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าขอต้อนรับท่าน ด้วยสิ่งของมีค่ามาก ได้กรุณารับของมีค่ามากของ ข้าพเจ้าเถิด. [๒๒๔๖] (ปุโรหิต กล่าวว่า) หัตถิปาละลูกรัก เจ้าจงเรียนวิชา และจงแสวงหาทรัพย์ จงปลูกฝังบุตร และธิดา ให้ดำรงอยู่ในเรือนเสียก่อน แล้วจึงบริโภค กลิ่น รส และวัตถุกามทั้งปวงเถิด กิจที่จะอยู่ป่า เมื่อเวลาแก่สำเร็จประโยชน์ดี มุนีใด บวชในกาล เช่นนี้ได้ มุนีนั้น พระอริยเจ้าสรรเสริญ. [๒๒๔๗] (หัตถิปาลกุมารกล่าวว่า) วิชาเป็นของ ไม่จริงและลาภคือทรัพย์ก็ไม่จริง ใคร ๆ จะห้ามความ ชราด้วยลาภคือบุตรไม่ได้เลย สัตบุรุษทั้งหลายสอน