พระไตรปิฎก

ให้ปล่อยวางคันธารมณ์ และรสารมณ์เสีย ความอุบัติ แห่งผลย่อมมีได้เพราะกรรมของตน. [๒๒๔๘] (พระราชาตรัสว่า) คำของเจ้าที่ว่า ความอุบัติแห่งผลย่อมมีได้ เพราะกรรมของตนนั้น เป็นคำจริงแท้แน่นอน อนึ่ง มารดาบิดาของท่านนี้ แก่เฒ่าแล้ว หวังจะเห็นท่านมีอายุยืนร้อยปี ไม่มีโรค. [๒๒๔๙] (หัตถิปาลกุมารทูลว่า) ข้าแต่พระราชา ผู้ประเสริฐกว่านรชน ความเป็นสหาย กับความ ตาย ความไมตรีกับความแก่ พึงมีแก่ผู้ใด หรือแม้ ผู้ใดจะพึงรู้ว่า เราจักไม่ตาย มารดาบิดาพึงเห็นผู้นั้น มีอายุยืนร้อยปี ไม่มีโรคเบียดเบียนได้ในบางคราว. บุรุษเอาเรือมาจอดไว้ที่ท่าน้ำ รับคนฝั่งนี้ ส่งถึง ฝั่งโน้น แล้วย้อนกลับมารับคนฝั่งโน้น พามาส่งถึง ฝั่งนี้ ฉันใด ชราและพยาธิ ก็ย่อมนำเอาชีวิตสัตว์ ไปสู่อำนาจแห่งมัจจุราชอยู่เนือง ๆ ฉะนั้น. [๒๒๕๐] (อัสสปาลกุมารทูลว่า) กามทั้งหลาย เป็นดังเปลือกตม เป็นเครื่องให้จมลง เป็นเครื่องนำ น้ำใจสัตว์ไป ข้ามได้ยาก เป็นที่ตั้งแห่งมฤตยู สัตว์ ทั้งหลายผู้ข้องอยู่ในกามอันเป็นดังเปลือกตม เป็น เครื่องให้จมลงนี้ เป็นสัตว์มีจิตเลวทราม ย่อมข้ามถึงฝั่ง ไม่ได้.