พระไตรปิฎก

หญิงสาวคนนั้น ซึ่งกำลังตั้งอยู่ในปฐมวัย ยังมิทันได้ บริโภคโภคสมบัติไป. อนึ่ง ชายหนุ่ม มีทรงงดงาม มีใบหน้าผ่องใส น่าดูน่าชม มีวรรณะเรืองรองดังทองคำ มีหนวดเครา ละเอียดอ่อน ดังเกสรดอกคำฝอย แม้ชายหนุ่มเห็นปาน นี้ก็ย่อมไปสู่อำนาจแห่งมฤตยู ขอเดชะ ข้าพระองค์จะ ละกามละเรือนเสียแล้ว จักบวช ขอได้โปรดทรง พระกรุณาอนุญาตข้าพระองค์บวชเถิด พระเจ้าข้า. [๒๒๕๔] (พราหมณ์ปุโรหิต กล่าวว่า) ดูก่อน แม่วาเสฏฐิ ต้นไม้จะได้นามโวหารว่าต้นไม้ได้ ก็เพราะ มีกิ่งและใบ ชาวโลกเขาเรียกต้นไม้ที่ไม่มีกิ่งและใบว่า เป็นตอไม้ ทุกวันนี้ เราเป็นผู้มีบุตรละทิ้งไปเสียแล้ว ถึงเวลาที่เราจักบวชภิกษาจาร. [๒๒๕๕] (นางพราหมณี กล่าวว่า) นกกระเรียน ทั้งหลาย บินไปในอากาศได้คล่องแคล่ว ฉันใด เมื่อ สิ้นฤดูฝนแล้ว หงส์ทั้งหลาย พึงทำลายใยที่แมลงมุม ทำไว้ไปได้ฉันนั้น บุตรและสามีของเราพากันไปหมด ไฉนเราจะไม่ปฏิบัติตามบุตรและสามีของเราเล่า. [๒๒๕๖] (พระนางเทวี ตรัสว่า) ฝูงแร้งเหล่านี้ ครั้นกินเนื้อแล้ว ก็สำรอกออกเสีย จึงบินไปได้ ฝ่าย แร้งเหล่าใด กินเนื้อแล้วไม่สำรอกเนื้อออก แร้ง