พระไตรปิฎก

พญาช้างชำระศีรษะแล้ว ทัดทรงมาลัยอุบล มี ร่างเผือกผ่องขาวราวกะดอกบุณฑริกบันเทิงใจ ให้ มเหสีชื่อว่า สัพพสุภัททา เดินหน้า ดำเนินไปยังที่อยู่ ของตน. [๒๓๔๐] นายพรานนั้น ยึดเอาพระเสาวนีย์ของ พระนางสุภัททาราชเทวี ซึ่งประทับยืนอยู่ ณ ที่นั่นเอง แล้วถือเอาแล่งลูกธนู ข้ามภูเขาใหญ่ทั้งเจ็ดลูกไป จนถึงลูกที่ชื่อว่า สุวรรณปัสสบรรพตอันสูงโดด. เขาขึ้นไปสู่บรรพต อันเป็นที่อยู่ของกินนรแล้ว มองลงมายังเชิงเขา ได้เห็นต้นไทรใหญ่ สีเขียวดัง สีเมฆ มีย่านไทร ๘,๐๐๐ ห้อยย้อย ที่เชิงเขานั้น. ทันใดนั่นเอง ก็ได้เห็นพญาช้างเผือกขาวผ่อง ซึ่งมีงามีรัศมี ๖ ประการ ยากที่คนเหล่าอื่นจะจับได้ มี ช้างประมาณ ๘,๐๐๐เชือก ล้วนแต่มีงางามงอน ขนาด งอนไถ วิ่งไล่เร็วดุจลมพัด แวดล้อมรักษาพญาช้าง นั้นอยู่. และได้เห็นสระโบกขรณี อันน่ารื่นรมย์อยู่ใกล้ๆ ที่อยู่ของพญาช้างนั้น ทั้งท่าน้ำก็ราบเรียบ น้ำมากมาย มีพรรณดอกไม้บานสะพรั่ง มีหมู่ภมรเที่ยวเคล้าคลึง อยู่. ครั้นเห็นทางที่พญาช้างลงอาบน้ำ จนกระทั่งที่ ซึ่งพญาช้างเดิน ยืนอยู่ และทางที่พญาช้างลงอาบน้ำ