พระไตรปิฎก

เท้าเปรอะเปื้อนด้วยธุลี น่าหวาดเสียว ซูบผอม สะพรั่งไปด้วยเส้นเอ็น หิวระหาย ร่างกายซูบซีด ท่านมาจากไหน และจะไปไหน. แลดูน่าเกลียด รูปร่างก็อัปลักษณ์ ผิวพรรณน่าชัง ดูน่ากลัว แม้มารดาบังเกิดเกล้าของท่าน ก็ไม่ปรารถนา จะดูแลเจ้าเลย. ในชาติก่อนท่านทำกรรมอะไรไว้ ได้เบียดเบียน ที่ไม่ควรเบียดเบียนไว้อย่างไร ได้เข้าถึงทุกข์นี้ เพราะ ทำกรรมหยาบช้าอันใดไว้. [๒๓๗๑] ขอเดชะ ขอเชิญพระองค์ทรงสดับ ข้าพระองค์จักราบทูลอย่างที่คนฉลาดทูล เพราะว่า บัณฑิตทั้งหลายในโลกนี้ ย่อมสรรเสริญคนที่พูดจริง. เมื่อข้าพระพุทธเจ้าเที่ยวตามโคที่หายไปคนเดียว ได้หลงทางเข้าไปในป่าหิมพานต์ อันแสนจะกันดาร เงียบสงัด อันหมู่กุญชรชาติท่องเที่ยวไปมา. ข้าพระพุทธเจ้า หลงทางเข้าไปในป่าทึบ อันหมู่ มฤคร้ายกาจท่องเที่ยวไปมา ต้องทนหิวระหาย เที่ยว ไปในป่านั้น ตลอดเจ็ดวัน. ณ ป่านั้น ข้าพระพุทธเจ้า กำลังหิวจัดได้เห็น ต้นมะพลับต้นหนึ่ง ตั้งอยู่หมิ่นเหม่เอนไปทางปากเหว มีผลดกดื่น.