พระไตรปิฏก

[๑๗๙] ณ ที่นั้น ได้ทอดพระเนตรเห็นพราหมณ์เป็นโรคเรื้อน

ขาวพราวเป็นจุด ๆ และกลากเกลื้อน

มีเนื้อหลุดออกจากปากแผลเช่นกับดอกทองกวาว

มีร่างกายผ่ายผอม สะพรั่งไปด้วยเส้นเอ็น

[๑๘๐] ครั้นทอดพระเนตรเห็นคนตกยาก

ถึงความลำบากน่าสงสารยิ่งนัก

พระราชาทรงหวาดหวั่นพระหฤทัย

จึงตรัสถามว่า เจ้าเป็นยักษ์ประเภทไหน

[๑๘๑] มือและเท้าของเจ้าก็ด่าง ศีรษะยิ่งด่างกว่านั้น

เนื้อตัวของเจ้าก็ด่างพร้อย และมากไปด้วยกลากเกลื้อน

[๑๘๒] หลังของเจ้าเป็นปุ่มเป็นปมเหมือนกับเถาวัลย์ที่ขดกลม

อวัยวะของเจ้าก็เหมือนกับเถาวัลย์ที่มีข้อดำ

เรายังไม่เคยเห็นอะไรอื่นเป็นเช่นนี้

[๑๘๓] เจ้ามีเท้าหงิกงอ น่าหวาดเสียว มีร่างกายผ่ายผอม

สะพรั่งไปด้วยเส้นเอ็น ดูหิวกระหาย อดโซ

เจ้ามาจากที่ไหน และจะไปไหน

[๑๘๔] เจ้ามีรูปร่างอัปลักษณ์ ดูน่าเกลียด

ผิวพรรณก็ทราม ดูน่ากลัว

มารดาบิดาผู้ให้กำเนิดของเจ้าคงไม่ปรารถนาที่จะเห็นเจ้าเลย

[๑๘๕] ในชาติปางก่อนเจ้าได้ทำกรรมอะไรไว้ ได้ฆ่าคนที่ไม่ควรฆ่าหรือ

หรือเพราะทำกรรมอันโหดร้ายทารุณอย่างใดไว้

เจ้าจึงประสบทุกข์อย่างนี้

(ต่อแต่นั้นไป พราหมณ์จึงกล่าวว่า)

{๒๓๗๑} [๑๘๖] เชิญสดับเถิด พระเจ้าข้า ข้าพระพุทธเจ้าจักกราบทูล

ให้พระองค์ทรงทราบตามอย่างคนฉลาด

เพราะบัณฑิตทั้งหลายในโลกนี้สรรเสริญคนพูดความจริง