พระไตรปิฎก

อรรถกถาทกรักขสชาดก ทกรักขสชาดก มีคำเริ่มต้นว่า สเจ โว วุยฺหมานํ ดังนี้ทั้งหมดนั้น จักมีแจ้งในมหาอุมมังคชาดก. จบอรรถกถาทกรักขสชาดก ๘. ปัณฑรกชาดก ไม่ควรบอกความลับแก่คนอื่น [๒๓๘๗] ภัยเกิดจากตนเอง ย่อมตามถึงบุคคล ผู้ไร้ปัญญา พูดพล่อย ๆ ไม่ปิดบังความรู้ ขาดความ ระมัดระวัง ขาดความพินิจพิจารณา เหมือนครุฑตาม ถึงเราผู้ปัณฑรกนาคราชฉะนั้น. นรชนใด ยินดีบอกมนต์ลึกลับ ที่ตนควรจะรักษา แก่คนชั่ว เพราะความหลง ภัยย่อมตามถึงนรชนนั้น ผู้มีมนต์อันแพร่งพรายแล้วโดยพลัน เหมือนครุฑตาม ถึงเรา ผู้ปัณฑรกนาคราชฉะนั้น. มิตรเทียมไม่ควรจะให้รู้เหตุสำคัญ อันลึกลับ ถึง มิตรแท้แต่เป็นคนโง่ หรือมีปัญญาแต่ประพฤติสิ่งที่ ไม่เป็นประโยชน์ ก็ไม่ควรจะให้รู้ความลับเหมือนกัน.