พระไตรปิฏก

(ปัณฑรกนาคราชคร่ำครวญว่า)

{๒๓๘๗} [๒๕๘] ภัยที่ตนเองก่อขึ้นย่อมติดตามคนไร้ปัญญา

พูดจาพล่อย ๆ ไม่ปกปิดความรู้

ขาดความระมัดระวัง ไม่ไตร่ตรองให้รอบคอบ

เหมือนพญาครุฑไล่จับปัณฑรกนาคราช

[๒๕๙] นรชนใดพอใจบอกมนต์ที่ลี้ลับ

ที่ตนควรจะปกปิดรักษา เพราะความเขลา

ภัยย่อมติดตามเขาผู้เปิดเผยมนต์โดยพลัน

เหมือนพญาครุฑไล่จับปัณฑรกนาคราช

[๒๖๐] มิตรเทียมไม่ควรจะรู้เนื้อความสำคัญซึ่งเป็นความลับ

แต่มิตรแท้ผู้ไม่รู้หรือรู้สิ่งที่ไม่เป็นประโยชน์

ก็ไม่ควรจะรู้ความลับนั้น

[๒๖๑] เราไว้วางใจอเจลก(ชีเปลือย)ว่า ผู้นี้เป็นสมณะ

ชาวโลกนับถือ อบรมตนดีแล้ว

ได้เปิดเผยบอกความลับแก่เขา

จึงล่วงเลยประโยชน์ ร้องไห้อยู่อย่างลำเค็ญ

[๒๖๒] พญาครุฑผู้ประเสริฐ สำหรับเขา

ข้าพเจ้าไม่อาจจะระวังวาจาที่เร้นลับอย่างยิ่งนี้ได้

เพราะเหตุนั้น ภัยจากฝ่ายเขาจึงมาถึงข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าจึงล่วงเลยประโยชน์ ร้องไห้อยู่อย่างลำเค็ญ

[๒๖๓] นรชนใดสำคัญผู้นี้ว่า เป็นคนมีใจดี

บอกความลับกับคนที่เกิดในสกุลต่ำทราม

เพราะความรัก ความชัง หรือเพราะความเกรงกลัว

นรชนนั้นเป็นคนโง่ ต้องย่อยยับโดยไม่ต้องสงสัย