Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 61 หน้าที่ 463

เล่ม มมร. 61 หน้า 463 ข้อ 2388 2389 2390
[๒๓๘๘] ดูก่อนปัณฑรกนาคราช บรรดาสัตว์ ทั้ง ๓ จำพวก คือ สมณะ ครุฑ และนาค ใครหนอ ควรจะได้รับคำติเตียนในโลกนี้ ที่จริงตัวท่านนั่นแหละ ควรจะได้รับ ท่านถูกครุฑจับ เพราะเหตุไร. [๒๓๘๙] ชีเปลือยนั้นเป็นผู้มีอัตภาพ อันเรา ยกย่องว่าเป็นสมณะ เป็นที่รักของเรา ทั้งเป็นผู้อันเรา ยกย่องด้วยใจจริง เราจึงบอกเปิดเผยความลับแก่มัน เราเป็นคนขาดประโยชน์แล้ว ต้องร้องไห้อยู่ ดุจคน กำพร้าฉะนั้น. [๒๓๙๐] แท้จริงสัตว์ที่จะไม่ตายไม่มีเลย ใน แผ่นดิน ธรรมชาติเช่นกับปัญญาไม่ควรติเตียน คน ในโลกนี้ ย่อมบรรลุคุณวิเศษที่ยังไม่ได้ เพราะสัจจ- ธรรม ปัญญา และทมะ. มารดาบิดา เป็นยอดเยี่ยมแห่งเผ่าพันธุ์ คนที่ สามชื่อว่ามีความอนุเคราะห์แก่บุตรนั้นไม่มีเลย เมื่อ รังเกียจว่ามนต์จะแตก ก็ไม่ควรบอกความลับสำคัญ แม้แก่มารดาบิดานั้น. เมื่อบุคคลรังเกียจว่ามนต์จะแตก ก็ไม่ควร แพร่งพรายความลับที่สำคัญ แม้แก่มารดา บิดา พี่สาว น้องสาว พี่ชาย น้องชาย หรือแก่สหาย แก่ญาติ ฝ่ายเดียวกับตน. ถ้าภรรยาสาวพูดไพเราะ ถึงพร้อมด้วยบุตรธิดา รูปและยศ ห้อมล้อมด้วยหมู่ญาติ จะพึงกล่าวอ้อนวอน
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka