พระไตรปิฎก

ดูก่อนปัณฑรกนาคราช ผู้มีลิ้นชั่ว คนจำพวกใด มีความคิดลี้ลับ ต้องไม่พูดแพร่งพราย มั่นคงใน ประโยชน์ของตน ย่อมเว้นไกลจากอมิตรทั้งหลาย จำพวกเหล่านั้น ดุจคนผู้รักชีวิตเว้นไกลจากหมู่อสรพิษ ฉะนั้น. [๒๓๙๓] อเจลกชีเปลือย ละเรือนออกบวช มี ศีรษะโล้น เที่ยวไปเพราะเหตุแห่งอาหาร เราได้ขยาย ความลับแก่มันซิหนอ เราจึงเป็นผู้ปราศจากประโยชน์ และธรรม. ดูก่อนพญาครุฑ บุคคลผู้ละสิ่งที่ยึดถือว่าเป็น ของเราแล้ว มาประพฤติเป็นนักบวช มีการกระทำ อย่างไร มีศีลอย่างไร ประพฤติพรตอย่างไร จึงจะ ชื่อว่าเป็นสมณะ สมณะนั้นมีการกระทำอย่างไร จึง จะเข้าถึงแดนสวรรค์. [๒๓๙๔] บุคคลผู้ละสิ่งที่ยึดถือว่าเป็นของเรา แล้ว มาประพฤติเป็นนักบวช ต้องประกอบด้วยความ ละอาย ความอดกลั้น ความฝึกตน ความอดทน ไม่โกรธง่าย ละวาจาส่อเสียด จึงจะชื่อว่าเป็นสมณะ สมณะนั้นมีการกระทำอย่างนี้ จึงจะเข้าถึงแดนสวรรค์. [๒๓๙๕] ข้าแต่พญาครุฑ ขอท่านจงปรากฏแก่ ข้าพเจ้า เหมือนมารดาที่กกกอดลูกอ่อนที่เกิดแต่ตน