พระไตรปิฎก

จะพึงไว้วางใจในบุคคลที่ทำการทะเลาะกันมา แล้วอย่างไรได้เล่า ผู้ใดดำรงอยู่ได้ด้วยการเตรียมตัว เป็นนิตย์ ผู้นั้นย่อมไม่ยินดีกับศัตรูของตน. บุคคลพึงทำให้เป็นที่ไว้วางใจของคนอื่น แต่ไม่ ควรจะวางใจคนอื่นจนเกินไป ตนเองอย่าให้คนอื่น รังเกียจได้ แต่ควรรังเกียจเขา วิญญูชนพึงพากเพียร ไปด้วยอาการที่ฝ่ายปรปักษ์จะรู้ไม่ได้. [๒๔๐๐] สัตว์ทั้งสองผู้มีเพศพรรณดังเทวดา สุขุมาลชาติเช่นเดียวกัน อาจผจญได้ดี มีบุญบารมี ได้ทำไว้ เคล้าคลึงกันไปราวกะว่าม้าเทียมรถ พากัน เข้าไปหากรัมปิยอเจลก. [๒๔๐๑] ลำดับนั้น ปัณฑรกนาคราช เข้าไปหา ชีเปลือยแต่ลำพังตนเท่านั้น แล้วได้กล่าวว่า วันนี้ เรารอดพ้นความตาย ล่วงภัยทั้งปวงแล้ว คงไม่เป็น ที่รักที่พอใจท่านเสียเลยเป็นแน่. [๒๔๐๒] พญาครุฑเป็นที่รักของเรา ยิ่งกว่า ปัณฑรกนาคราช อย่างแท้จริง โดยไม่ต้องสงสัย เรามีความรักใคร่ในพญาครุฑ ทั้งที่รู้ ได้กระทำ กรรมอันลามก ไม่ใช่ทำเพราะความลุ่มหลงเลย. [๒๔๐๓] ความถือว่า สิ่งนี้เป็นที่รักของเรา หรือสิ่งนี้ไม่เป็นที่รักของเรา ดังนี้ ย่อมไม่มีแก่บรรพชิต