พระไตรปิฏก

[๒๘๙] พึงทำให้ผู้อื่นวางใจตน แต่ตนเองไม่พึงวางใจเขา

ไม่พึงให้ผู้อื่นระแวงตน แต่ตนพึงระแวงผู้อื่น

วิญญูชนพึงพยายามโดยที่ผู้อื่นจะไม่รู้ความเป็นไปของตน

(พระศาสดาทรงประกาศความนั้นว่า)

{๒๔๐๐} [๒๙๐] สัตว์ผู้ประเสริฐทั้ง ๒ นั้นมีเพศพรรณดุจเทพยดาสุขุมาลชาติ

มีทรวดทรงสัณฐานและวัยงามเสมอกัน

บริสุทธิ์ มีกองกุศลผลบุญ คลอเคลียกันไป

เหมือนพาหนะเทียมด้วยม้า ได้เข้าไปหากรัมปิยอเจลก

{๒๔๐๑} [๒๙๑] ลำดับนั้นแล ปัณฑรกนาคราชได้เข้าไปหาอเจลก

ตามลำพังตนเองแล้วได้กล่าวอย่างนี้ว่า วันนี้ ข้าพเจ้ารอดตาย

ผ่านพ้นภัยทั้งปวงมาได้ คงไม่เป็นที่พอใจของท่านแน่นอน

(อเจลกกล่าวว่า)

{๒๔๐๒} [๒๙๒] ก็พญาครุฑเป็นที่รักของเราอย่างแท้จริง

ยิ่งกว่าปัณฑรกนาคราชโดยไม่ต้องสงสัย เรานั้นมีความรักใคร่

ทั้ง ๆ ที่รู้อยู่ ก็ได้กระทำกรรมชั่วช้านั้นลงไป

หาทำไปเพราะความโง่เขลาไม่

(นาคราชกล่าวว่า)

{๒๔๐๓} [๒๙๓] ธรรมดาบรรพชิตผู้พิจารณาเห็นโลกนี้และโลกหน้า

ย่อมจะไม่มีความคิดว่า สิ่งนี้เป็นที่รักของเรา

หรือสิ่งนี้ไม่เป็นที่รักของเรา ก็ท่านเป็นผู้ไม่สำรวม

แต่ประพฤติลวงชาวโลกนี้ด้วยเพศแห่งผู้มีความสำรวมด้วยดี

[๒๙๔] ท่านมิใช่พระอริยะ แต่ทำเหมือนพระอริยะ

มิใช่คนสำรวม แต่ทำเหมือนคนสำรวม

มีชาติต่ำทราม หาใช่ผู้ประเสริฐไม่

ได้ประพฤติชั่วช้าลามกเป็นอันมาก