พระไตรปิฎก

ถึงยักษ์จะเคี้ยวกินเราเสีย เราก็ไม่มีความทุกข์ ทุกข์อยู่แต่ว่า พระหฤทัยของทูลกระหม่อมของเราจัก เคลือบแคลงเป็นอย่างอื่นไป. เทพยเจ้าทั้งหลายคงจะไม่มีอยู่แน่นอน ท้าวโลก- บาลก็คงไม่มีในโลกนี้เป็นแน่ เมื่อยักษ์ผู้ไม่สำรวม ทำด้วยอาการหยาบช้า จะหาผู้ช่วยห้ามป้องกันไม่มีเลย. [๒๔๐๙] หญิงนี้มียศประเสริฐกว่าหญิงทั้งหลาย สงบเสงี่ยมเรียบร้อย มีเดชฟุ้งเฟื่องดุจไฟ แน่ะรากษส ถ้าเจ้าจะกินนาง ศีรษะของเจ้าจะแตกออกเจ็ดเสี่ยง เจ้าอย่าทำให้นางเดือคร้อน จงปล่อยนางไปเสีย เพราะ นางเป็นหญิงปฏิบัติสามี. [๒๔๑๐] พระนางสัมพุลานั้น หลุดพ้นแล้วจาก ยักษ์กินคน กลับมาสู่อาศรม ดุจแม่นกมีลูกอ่อนเป็น อันตราย บินมายังรัง หรือดุจแม่โคนมมายังที่อยู่อัน ว่างเปล่า จากลูกน้อย ฉะนั้น. พระนางสัมพุลาราชบุตรีผู้มียศ เมื่อไม่เห็นพระ สวามี ผู้เป็นที่พึ่งของตนในป่า ก็มีดวงพระเนตรพร่า ด้วยความร้อน ทรงร่ำไห้อยู่ ณ ที่นั้น. เมื่อไม่พบพระราชสวามี พระนางก็อ้อนวอนไหว้ สมณพราหมณ์ และฤๅษีทั้งหลาย ผู้สมบูรณ์ด้วยจรณะ ว่า ดิฉันขอถึงท่านทั้งหลายเป็นที่พึ่ง.