พระไตรปิฎก

ย่อมมุ่งหวังกลิ่นนั้น ดังพวงบุปผชาติอันวิจิตรมีกลิ่น- หอม เพราะว่าเทวดาทั้งหลาย มิได้มีความสำคัญใน กลิ่นนี้ ว่าเป็นปฏิกูล. [๒๔๕๓] (อนุสิสสดาบส กล่าวว่า) ท้าวมฆวาฬ สุชัมบดี เทวราช องค์ปุรินททะ ผู้เป็นใหญ่แห่งภูต มีพระยศ เป็นจอมแห่งทวยเทพ ทรงย่ำยีหมู่อสูร ทรงรอคอยโอกาส เพื่อตรัสถามปัญหา. บรรดาหมู่ฤๅษีผู้เป็นบัณฑิตเหล่านี้ ณ ที่นี้ ใคร เล่าหนอถูกถามแล้ว จักพยากรณ์ปัญหาอันสุขุม ของ พระราขาทั้ง ๓ พระองค์ ผู้เป็นใหญ่ในหมู่มนุษย์ และของท้าววาสวะ ผู้เป็นจอมแห่งทวยเทพได้. [๒๔๕๔] (หมู่ฤาษี กล่าวว่า) ท่านสรภังคฤๅษี ผู้เรืองตบะนี้ เว้นจากเมถุนธรรม ตั้งแต่เกิดมา เป็น บุตรของปุโรหิตาจารย์ ได้รับฝึกฝนมาเป็นอย่างดี ท่านจะพยากรณ์ปัญหา ของพระราชาเหล่านั้นได้. [๒๔๕๕] (อนุสิสสดาบส กล่าวว่า) ข้าแต่ท่าน โกณฑัญญะ ขอท่านได้โปรดพยากรณ์ปัญหา ฤๅษีทั้ง หลายผู้ยังประโยชน์ให้สำเร็จ พากันขอร้องท่าน ข้า- แต่ท่านโกณฑัญญะ ภาระนี้ย่อมมาถึงท่านผู้เจริญด้วย ปัญญา ข้อนี้เป็นธรรมดาในหมู่มนุษย์. [๒๔๕๖] (สรภังคดาบส ทูลว่า) มหาบพิตรผู้ เจริญทั้งหลาย อาตมาภาพให้โอกาสแล้ว เชิญตรัส