พระไตรปิฎก

ถามปัญหาอย่างใดอย่างหนึ่ง ตามพระหฤทัยปรารถนา เถิด ก็อาตมาภาพรู้โลกนี้ และโลกหน้า ด้วยตนเอง แล้วจักพยากรณ์ปัญหานั้น ๆ แก่มหาบพิตรทั้งหลาย. [๒๔๕๗] ลำดับนั้น ท้าวมฆวาฬสักกเทวราช ปุรินททะ ทรงเห็นประโยชน์ ได้ตรัสถามปัญหาอัน เป็นปฐม ดังที่พระทัยปรารถนาว่า บุคคลฆ่าซึ่งอะไรสิ จึงจะไม่เศร้าโศกในกาล ไหนๆ ฤๅษีทั้งหลายย่อมสรรเสริญการละอะไร บุคคล พึงอดทนคำหยาบ ที่ใคร ๆ ในโลกนี้กล่าวแล้ว ข้า แต่ท่านโกณฑัญญะ ขอท่านได้โปรดบอกความข้อนี้ แก่โยมเถิด. [๒๔๕๘] (สรภังคดาบส ทูลว่า) บุคคลฆ่าความ โกรธได้แล้ว จึงจะไม่เศร้าโศกในกาลไหน ๆ ฤๅษี ทั้งหลายย่อมสรรเสริญการละความลบหลู่ บุคคลควร อดทนคำหยาบ ที่ชนทั้งปวงกล่าว สัตบุรุษทั้งหลาย กล่าวความอดทนนี้ว่า สูงสุด. [๒๔๕๙] (ท้าวสักกเทวราช ตรัสว่า) บุคคลอาจจะ อดทนถ้อยคำของคนทั้งสองจำพวกได้ คือคนที่เสมอ กัน ๑ คนที่ประเสริฐกว่าตน ๑ จะอดทนถ้อยคำของ คนเลวกว่า ได้อย่างไรหนอ ข้าแต่ท่านโกณฑัญญะ ขอท่านได้โปรดบอกความข้อนี้แก่โยมเถิด.