พระไตรปิฎก

อย่างนี้ว่า ความสุขและความทุกข์ของเราก็เหมือนของ ผู้อื่น ผู้นั้นชื่อว่ารู้ธรรม. [๓๖] คนอื่นใครเล่าในแผ่นดินทั้งโลก จะพึง เชื่อท่านหรือว่า นางอุมมาทันตีไม่เป็นที่รักของเรา เมื่อ ท่านให้นางอุมนาทันตีภรรยายอดรักแล้ว ไม่เห็นนาง ภายหลัง ความคับแค้นใจอย่างร้ายแรงจะพึงมีแก่ท่าน. [๓๗] ข้าแต่พระองค์ผู้จอมประชาชน พระองค์ ย่อมทรงทราบว่า นางอุมมาทันตีนี้เป็นที่รักของข้าพระ- บาทข้าแต่พระจอมภูมิบาล นางนั้นไม่เป็นที่รักของข้า พระบาทก็หาไม่ ข้าพระบาทขอถวายสิ่งอันเป็นที่รัก ข้าแต่พระองค์ผู้ประเสริฐ ผู้ให้สิ่งอันเป็นที่รัก ย่อม ได้สิ่งอันเป็นที่รัก. [๓๘] เรานั้นจักฆ่าตนอันมีกามเป็นเหตุโดยแท้ เราไม่อาจฆ่าธรรมด้วยอธรรมได้เลย. [๓๙] ข้าแต่พระจอมประชาชน ผู้แกล้วกล้ากว่า นรชน ผู้ประเสริฐ ถ้าพระองค์ไม่ต้องพระประสงค์นาง อุมมาทันตีผู้เป็นของข้าพระบาทไซร้ ข้าพระบาทจะ สละนางในท่ามกลางชนทั้งปวง พระองค์พึงตรัสสั่งให้ นำนางผู้พ้นจากข้าพระบาทแล้วมาจากที่นั้นเถิด พระ- เจ้าข้า. [๔๐] ดูก่อนอภิปารกเสนาบดีผู้กระทำประโยชน์ ถ้าท่านจะสละนางอุมมาทันตีผู้หาประโยชน์มิได้ เพื่อ