Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 62 หน้าที่ 199

เล่ม มมร. 62 หน้า 199 ข้อ 107 108 109 110
ไว้ในพระทัยว่า พระราชาพระองค์นั้น มีพระนาม เหมือนกับหญ้าคาที่ท้าวสักกะทรงประทาน แล้วจง กระทำความรักในพระเจ้ากุสราชผู้มีความงามอันนี้. [๑๐๗] ช้างเหล่านี้ทั้งหมดเป็นสัตว์แข็งกระด้าง ตั้งอยู่เหมือนจอมปลวก จะพากันพังกำแพงเข้ามา เสียก่อน ขอพระองค์ส่งข่าวแก่พระราชาเหล่านั้นว่า เชิญเสด็จมานำเอานางประภาวดีนี้ไปเถิด. [๑๐๘] เราจะบั่นนางประภาวดีนี้ออกเป็นเจ็ด- ท่อน แล้วจักให้แก่กษัตริย์ผู้เสด็จมา ณ ที่นี้เพื่อจะ ฆ่าเรา. [๑๐๙] พระราชบุตรผู้มีผิวผ่องดังทองคำ ทรง ผ้าโกไสยพัสตร์ มีพระเนตรนองด้วยน้ำตา อันหมู่ ทาสีแวดล้อม เสด็จไปยังห้องพระมารดา. [๑๑๐] ข้าแต่พระมารดา หน้าของลูกอันผัดแล้ว ด้วยแป้ง ส่องแล้วที่กระจกเงา งดงาม มีดวงเนตร คมคาย ผุดผ่องเป็นนวลใย จักถูกกษัตริย์ทั้งหลาย โยนทิ้งเสียในป่าเป็นแน่แล้ว ฝูงแร้งก็จะพากันเอาเท้า ยื้อแย่งผมของลูกอันดำ มีปลายงอน ละเอียดอ่อน ลูบไล้ด้วยน้ำมันหอมแก่นจันทน์ ในท่ามกลางป่าช้า อันเปรอะเปื้อนเป็นแน่ แขนอ่อนนุ่มทั้งสองของลูก อันมีเล็บแดง มีขนละเอียด ลูบไล้ด้วยจุรณจันทน์ ก็จะถูกกษัตริย์ทั้งหลายตัดทิ้งเสียในป่า และฝูงกาก็
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka