พระไตรปิฎก

ตามสมควรในที่นั้น ๆ ๑ ย่อมมีในโลกนี้ เหมือน เพลารถย่อมมีแก่รถที่กำลังแล่นไป ฉะนั้น ถ้าว่า สังคหวัตถุเหล่านี้ไม่พึงมีไซร้ มารดาก็จะไม่พึงได้รับ ความนับถือหรือการบูชา เพราะเหตุแห่งบุตร หรือ บิดาก็จะไม่พึงได้ความนับถือหรือการบูชา เพราะเหตุ แห่งบุตร ก็เพราะบัณฑิตทั้งหลายย่อมพิจารณาเห็น สังคหวัตถุนี้ ฉะนั้น บัณฑิตเหล่านั้นย่อมถึงความ เป็นผู้ประเสริฐ และเป็นผู้อันเทวดาและมนุษย์พึง สรรเสริญ มารดาและบิดาบัณฑิตเรียกว่า เป็นพรหม ของบุตร เป็นบุรพาจารย์ของบุตร เป็นผู้ควรรับของ คำนับของบุตร และว่าเป็นผู้อนุเคราะห์บุตร เพราะ เหตุนั้นแล บุตรผู้เป็นบัณฑิต พึงนอบน้อมและ สักการะมารดาบิดาทั้ง ๒ นั้นด้วย ข้าว น้ำ ผ้านุ่ง ผ้าห่ม ที่นอน การขัดสี การให้อาบน้ำ และการ ล้างเท้า บัณฑิตทั้งหลายย่อมสรรเสริญบุตรนั้น ด้วย การบำรุงในมารดาบิดาในโลกนี้ ครั้นบุตรนั้นละโลก นี้ไปแล้ว ย่อมบันเทิงในสวรรค์. จบโสณนันทชาดกที่ ๒ จบสัตตตินิบาต