พระไตรปิฎก

ติดบ่วงของข้าพระองค์ แต่เข้ามาจับอยู่ใกล้ ๆ พญา- หงส์นั้น ได้กล่าวกะข้าพระองค์ หงส์นี้ประกอบ แล้วด้วยธรรม ได้กระทำกรรมอันแสนยากที่บุคคล ผู้มิใช่พระอริยะจะพึงทำได้ ประกาศภาวะอันสูงสุด ของตน พยายามในประโยชน์ของนาย หงส์นี้ควร จะมีชีวิตอยู่ ยอมสละชีวิตของตน มายืนสรรเสริญคุณ ของนาย ร้องขอชีวิตของนาย ข้าพระองค์ได้สดับคำ ของหงส์นี้แล้ว เกิดความเลื่อมใส จึงปล่อยพญาหงส์ นั้นจากบ่วง และอนุญาตให้กลับได้ตามสบาย สุมุข- หงส์ตัวมีความเคารพนาย มีความปลื้มใจ เพราะ พญาหงส์ตัวเป็นนายหลุดพ้นจากบ่วง เมื่อจะกล่าว วาจาอันรื่นหู ได้กล่าวว่า ดูก่อนนายพราน ขอให้ ท่านพร้อมด้วยหมู่ญาติทั้งปวงจงเบิกบานใจ เหมือน ข้าพเจ้าเบิกบานใจในวันนี้ เพราะได้เห็นพญาหงส์ พ้นจากบ่วง ฉะนั้น เชิญท่านมานี่ เราจักบอกท่าน ถึง วิธีที่ท่านจักได้ทรัพย์อันเป็นลาภของท่าน พญาหงส์ ธตรฐนี้ย่อมไม่มุ่งร้ายอะไร ๆ ท่านจงรีบเข้าไปภาย ในบุรี จงแสดงข้าพเจ้าทั้งสองซึ่งไม่ติดบ่วง เป็นอยู่ ตามปกติ จับอยู่ที่กระเช้าทั้งสองข้าง แก่พระราชาว่า ข้าแต่พระมหาราช หงส์ธตรฐทั้งสองนี้เป็นอธิบดีแห่ง หงส์ทั้งหลาย เพราะว่าหงส์ตัวนี้เป็นราชาของหงส์ ทั้งหลาย ส่วนหงส์ตัวนี้เป็นอัครมหาเสนาบดี พระราชา