พระไตรปิฎก

ผู้เป็นจอมประชาชน ทอดพระเนตรเห็นพญาหงส์นี้ แล้ว จะทรงปราโมทย์ปลาบปลื้มพระหฤทัย จัก พระราชทานทรัพย์เป็นอันมากแก่ท่าน โดยไม่ต้อง สงสัย ข้าพระองค์จึงนำหงส์ทั้งสองนี้มา ตามคำของ หงส์ตัวนี้อย่างนี้ และหงส์ทั้งสองนี้ ข้าพระองค์ อนุญาตให้ไปยังเขาจิตตกูฏนั้นแล้ว หงส์ตัวนี้ เป็นสัตว์ ประกอบด้วยธรรมอย่างยิ่ง ตกอยู่ในเงื้อมมือของศัตรู อย่างนี้ ได้ทำให้นายพรานเช่นข้าพระองค์ เกิดความ เป็นผู้มีใจอ่อนโยน ข้าแต่พระองค์ผู้สมมติเทพ ข้าพระองค์ ไม่เห็นเครื่องบรรณาการอย่างอื่นนอก จากนี้ ที่จะนำมาถวายแด่พระองค์ ข้าแต่พระองค์ผู้ เป็นจอมมนุษย์ ขอพระองค์ทรงทอดพระเนตรดูเครื่อง บรรณาการนั้น ณ บ้านพรานนกทั้งปวง. [๑๘๒] พญาหงส์เห็นพระราชาประทับนั่งบน ตั่งทองอันงดงาม เมื่อจะกล่าววาจาอันรื่นหู จึงได้ทูล ว่า พระองค์ไม่มีโรคาพาธหรือ ทรงสุขสำราญดีอยู่ หรือ พระองค์ทรงปกครองรัฐมณฑลอันสมบูรณ์นี้ โดยธรรมหรือ. [๑๘๓] ดูก่อนพญาหงส์ เราไม่มีโรคาพาธ เรา สุขสำราญดี อนึ่ง เราปกครองรัฐมณฑลอันสมบูรณ์ นี้โดยธรรม.