พระไตรปิฎก

ทำอะไร ๆ ในข้าพระองค์ทั้งสองเหมือนศัตรู นาย- พรานค่อย ๆ เดินเข้าไปและได้ปราศรัยขึ้นก่อน ใน กาลนั้น สุมุขหงส์บัณฑิตนี้ได้กล่าวตอบ นายพราน ได้ฟังคำของสุมุขหงส์นั้นแล้ว ก็เกิดความเสื่อมใส ปล่อยข้าพระองค์จากบ่วงนั้น และอนุญาตให้ข้าพระ- องค์กลับได้ตามสบาย สุมุขหงส์ปรารถนาทรัพย์เพื่อ นายพรานนี้ จึงคิดชวนกันมาในสำนักของพระองค์ เพื่อประโยชน์แก่นายพรานนี้. [๑๙๐] ก็การที่ท่านทั้งสองมาในที่นี้ เป็นการมา ดีแล้ว และเราก็มีความปราโมทย์เพราะได้เห็นท่านทั้ง สอง แม้นายพรานนี้ก็จะได้ทรัพย์อันมากมายตามที่ เขาปรารถนา. [๑๙๑] พระราชาผู้เป็นจอมมนุษย์ ทรงยังนาย- พรานให้เอิบอิ่มด้วยโภคสมบัติทั้งหลาย พญาหงส์ได้ กล่าววาจาอันรื่นหู อนุโมทนา. [๑๙๒] ได้ยินว่า อำนาจของเราผู้ทรงธรรม ย่อมเป็นไปในที่เท่าใด ที่เท่านั้นมีประมาณน้อย ความ เป็นใหญ่ในที่ทั้งปวงจงมีแก่ท่าน ขอท่านจงปกครอง ตามปรารถนาเถิด ทานวัตถุก็ดี เครื่องอุปโภคก็ดีและ สิ่งอื่นใดที่เข้าไปสำเร็จประโยชน์ เราขอยกสิ่งนั้น ๆ ซึ่งล้วนเป็นของปลื้มใจให้แก่ท่าน และขอสละความ เป็นใหญ่ให้แก่ท่าน.