[๒๓๙] ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นกษัตริย์ พระองค์
ทรงพิจารณาเห็นชัดซึ่งพระชนมายุอันเป็นอนาคตยัง
ยืนยาวอยู่หรือ พระองค์ทรงมัวเมาในอารมณ์เป็นที่ตั้ง
แห่งความมัวเมา ไม่สะดุ้งกลัวปรโลกหรือ.
[๒๔๐] ดูก่อนพญาหงส์ เราพิจารณาเห็นชัด
ซึ่งอายุอันเป็นอนาคตยังยืนยาวอยู่ เราตั้งอยู่แล้วใน
ธรรม ๑๐ ประการ จึงไม่สะดุ้งกลัวปรโลก เราเห็น
กุศลธรรมที่ดำรงอยู่ในตนเหล่านี้ คือ ทาน ศีล การ
บริจาค ความซื่อตรง ความอ่อนโยน ความเพียร ความ
ไม่โกรธ ความไม่เบียดเบียน ความอดทน และความ
ไม่พิโรธ แต่นั้นปีติและโสมนัสไม่ใช่น้อย ย่อมเกิด
แก่เรา ก็สุมุขหงส์นี้ไม่ทันคิดถึงคุณสมบัติของเรา ไม่
ทราบความประทุษร้ายแห่งจิต จึงเปล่งวาจาอันหยาบ
คาย ย่อมกล่าวถึงโทษที่ไม่มีอยู่ในเรา คำของสุมุข-
หงส์นี้ ย่อมไม่เป็นเหมือนคำของคนมีปัญญา.
[๒๔๑] ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นใหญ่กว่ามนุษย์ ความ
พลั้งพลาดนั้นมีแก่ข้าพระองค์โดยความรีบร้อน ก็เมื่อ
พญาหงส์ธตรฐติดบ่วง ข้าพระองค์มีความทุกข์มากมาย
ขอพระองค์ได้ทรงโปรดเป็นที่พึ่ง ของข้าพระองค์
เหมือนบิดาเป็นที่พึ่งของบุตร และดุจแผ่นดินเป็นที่
พึ่งของหมู่สัตว์ฉะนั้นเถิด ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นราช-