Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 63 หน้าที่ 227

เล่ม มมร. 63 หน้า 227 ข้อ 570 571 572
ในมนุษยโลก เป็นผู้มีความเห็นเป็นบาป หลงทำ กรรมอันทำด้วยความคุ้นเคย และชักชวนผู้อื่นใน ทิฏฐิเช่นนั้น สัตว์เหล่านั้น เป็นผู้มีทิฏฐิอันลามกทำ บาป จึงต้องเสวยทุกขเวทนาอันกล้าแข็งเผ็ดร้อนมี ประมาณยิ่ง. [๕๗๐] ข้าแต่มหาราชเจ้า พระองค์ทรงทราบ สถานที่อยู่ของเหล่าสัตว์ผู้มีกรรมหยาบช้า และทรง ทราบคติของเหล่าสัตว์ผู้ทุศีลแล้ว เพราะได้ทอดพระ- เนตรเห็นนิรยาบาลอันเป็นที่อยู่ของเหล่าสัตว์นรกผู้มี กรรมอันลามก ข้าแต่พระราชาผู้แสวงหาคุณอันยิ่ง ใหญ่ บัดนี้ขอพระองค์เสด็จขึ้นไปในสำนักของท้าว สักกเทวราชเถิด. [๕๗๑] วิมาน ๕ ยอดนี้ปรากฏอยู่ เทพธิดาผู้มี อานุภาพมาก ประดับดอกไม้ นั่งอยู่กลางที่ไสยาสน์ แสดงฤทธิ์ได้ต่าง ๆ สถิตอยู่ในวิมานนั้น ความปลื้มใจ ปรากฏแก่เรา เพราะได้เห็นความเป็นไปนั้น ดูก่อน มาตลีเทพสารถี เราขอถามท่าน เทพธิดานี้ได้ทำ กรรมดีอะไรไว้ จึงได้ถึงสวรรค์บันเทิงอยู่ในวิมาน. [๕๗๒] มาตลีเทพสารถี ทูลพยากรณ์พระดำรัส ถามตามที่ทราบวิบากแห่งสัตว์ผู้ทำบุญทั้งหลาย แด่ พระราชาผู้ไม่ทรงทราบว่า ก็เทพธิดาที่พระองค์ทรง หมายถึงนั้น ชื่อวรุณี* เมื่อยังอยู่ในมนุษยโลก เป็น * บาลีเป็น พีรณี
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka