พระไตรปิฎก

องค์เป็นผู้มีความปรารถนาในกาม ย่อมไม่ทรงทราบ พระราชธิดาของพระเจ้าจุลนีผู้เป็นดุจเหยื่อ ราวกะ ปลาไม่รู้จักเหยื่อคือความตายของตน ฉันนั้นนั่นเทียว ถ้าพระองค์เสด็จนครปัญจาละ จักต้องสละพระองค์ ทันที ภัยใหญ่จักถึงพระองค์ ดุจภัยมาถึงมฤคตัวตาม ไปถึงทางประตูบ้านฉะนั้น ข้าแต่พระจอมประชากร บุรุษผู้ไม่ประเสริฐ เป็นเหมือนงูอยู่ในพกพึงกัดเอา ผู้มีปัญญาไม่พึงทำไมตรีกับบุรุษเช่นนั้น เพราะการคบ บุรุษชั่ว เป็นทุกข์โดยแท้ ข้าแต่พระจอมเกล้าประชากร บุรุษผู้มีศีล เป็นพหูสูตนี้ พึงรู้คุณแห่งไมตรีใด ผู้มี ปัญญาพึงทำไมตรีนั้นกับบุรุษนั้นนั่นเทียว เพราะการ คบสัตบุรุษทั้งหลาย เป็นสุขโดยแท้. [๖๓๓] ข้าแต่พระราชา พระองค์เป็นคนเขลา บ้าน้ำลาย ที่กล่าวถึงเหตุแห่งการได้รัตนะสูงสุดใน สำนักข้าพระองค์ ข้าพระองค์เจริญด้วยหางไถจะรู้จัก ความเจริญเหมือนคนอื่นเขาได้อย่างไร ท่านทั้งหลาย จงไสคอมโหสถนี้ ให้หายไปเสียจากแว่นแคว้นของเรา เพราะเขาพูดเป็นอันตรายแต่การได้รัตนะของเรา. [๖๓๔] ดูก่อนมโหสถ บัณฑิตทั้งหลายย่อมไม่ ทิ่มแทงเพราะโทษที่ล่วงไปแล้ว เจ้ามาทิ่มแทงข้าดุจ ม้าที่เขาผูกไว้ด้วยประดับทำไม ถ้าเห็นว่าเราจะพ้นภัย ได้ หรือเห็นว่าเราจะปลอดภัยได้ ก็จงสั่งสอนเราโดย