พระไตรปิฎก

ไปได้เป็นธรรมดาคือแปรเป็นนมส้ม แล้วเป็นเนยข้น ฉันใด ไฟก็มีความแปรเป็นธรรมดาฉันนั้น ไฟประกอบ ด้วยความเพียร (ในการสีไฟ) จึงจะเกิดได้ ไม่เคยได้ เห็นไฟเข้าไปอยู่ในไม้แห้งและไม่สด คนสีไฟไม่สี ไฟก็ไม่เกิด ไฟไม่เกิดเพราะไม่มีคนทำให้เกิด ถ้า แหละไฟพึงอยู่ภายในไม่แห้งและไม่สด ป่าทั้งหมดใน โลกก็จะพึงแห้งไป และไม้แห้งก็จะพึงลุกโพลง ถ้า คนทำบุญได้โดยเอาไม้และหญ้าให้ไฟกิน คนเผาถ่าน คนหุงเกลือ พ่อครัว และคนเผาศพ ก็จะพึงได้ทำบุญ ถ้าแม้พราหมณ์เหล่านี้ทำบุญได้เพราะการเลี้ยงไฟ เพราะเรียนมนต์ เพราะเลี้ยงให้อิ่มหนำ ในโลกนี้ใครๆ ผู้เอาของให้ไฟกิน จะชื่อว่าทำปัญหาไม่ เพราะเหตุไร เล่า เพราะไฟเป็นสิ่งอันโลกยำเกรง รู้รสสองอย่าง พึงกินได้มาก ทั้งเป็นของเหม็นมีกลิ่นอันไม่น่าฟูใจ คนเป็นอันมากไม่ชอบ พวกมนุษย์ละเว้น และเป็น ของไม่ประเสริฐ คนบางพวกนับถือไฟเป็นเทวดาส่วน พวกมิลักขุนับถือน้ำเป็นเทวดา คนเหล่านี้ทั้งหมดนี้พูด ผิด ไฟไม่ใช่เทพเจ้าตนใดคนหนึ่ง และน้ำไม่ใช่เทพ- เจ้าองค์ใดองค์หนึ่ง โลกบำเรอไฟซึ่งไม่มีอินทรีย์ ไม่มี กายจะรู้สึกได้ ส่องแสงสว่างเป็นเครื่องทำการงาน ของประชาชน เมื่อยังทำบาปกรรมอยู่ จะพึงไปสุคติ ได้อย่างไร. พวกพราหมณ์ผู้ต้องการเลี้ยงชีวิตในโลก นี้กล่าวว่า พระพรหมครอบงำได้ทั้งหมด และว่าพระ-