พระไตรปิฎก

[๘๔๘] ครั้งนั้น ในมิถิลานครนี้ มีคนเข็ญใจ เป็นทาสเขาผู้หนึ่ง ชื่อวีชกะ รักษาอุโบสถศีล ได้เข้า ไปยังสำนักของคุณาชีวกได้ฟังคำของกัสสปคุณาชีวก และอลาตเสนาบดีกล่าวกันอยู่ ถอนหายใจฮึดฮัด ร้องไห้น้ำตาไหล. [๘๔๙] พระเจ้าวิเทหรา ได้ตรัสถามนายวีชกะ นั้นว่า สหายเอ๋ย เจ้าร้องไห้ทำไม เจ้าได้ฟังได้เห็น อะไรมาหรือ เจ้าได้รับทุกขเวทนาอะไร จงบอกให้ เราทราบ. [๘๕๐] นายวีชกะได้ฟังพระดำรัสของพระเจ้า วิเทหราชแล้ว ได้กราบทูลว่า ข้าพระองค์ไม่มีทุกข- เวทนาเลย ข้าแต่พระมหาราชา ขอได้ทรงพระกรุณา ฟังข้าพระพุทธเจ้า แม้ข้าพระพุทธเจ้าก็ยังระลึกถึง ความสุขสบายของตนในชาติก่อนได้ คือ ในชาติก่อน ข้าพระพุทธเจ้าเกิดเป็นภาวเศรษฐียินดีในคุณธรรมอยู่ ในเมืองสาเกต ข้าพระพุทธเจ้านั้นอบรมตนดีแล้ว ยิน ดีในการบริจาคทานแก่พราหมณ์และคฤหบดีทั้งหลาย มีการงานอันสะอาด ข้าพระพุทธเจ้าระลึกถึงบาป- กรรมที่ตนกระทำแล้วไม่ได้เลย. ข้าแต่พระเจ้าวิเทหราช ข้าพระพุทธเจ้าจุติจาก ชาตินั้นแล้ว มาเกิดในครรภ์ของนางกุมภทาสีหญิง ขัดสนในมิถิลามหานครนี้ จำเดิมแต่เวลาที่เกิดแล้ว ข้าพระพุทธเจ้าก็ยากจนเรื่อยมา แม้ข้าพระพุทธเจ้าจะ