พระไตรปิฎก

[๘๕๘] พระเจ้าอังคติราชได้สดับพระดำรัสของ พระนางรุจาราชธิดาแล้วตรัสว่า ลูกหญิงทำทรัพย์ให้ พินาศเสียเป็นอันมาก หาผลประโยชน์มิได้ ลูกหญิง ยังรักษาอุโบสถศีล ไม่บริโภคข้าวน้ำเป็นนิตย์อยู่ ลูกหญิงไม่พึงบริโภคข้าวน้ำนั้นเป็นนิตย์ เพราะบุญ ไม่มีจากการไม่บริโภคนั้น แม้วีชกบุรุษได้ฟังคำของ คุณาชีวกกัสสปโคตรในกาลนั้น แล้วถอนหายใจ ฮึดฮัด ร้องไห้น้ำตาไหล ลูกหญิงรุจาเอ๋ย ตราบเท่าที่ ลูกยังมีชีวิตอยู่ อย่าอดอาหารเลย ปรโลกไม่มี ลูกหญิง จะลำบากไปทำไม ไร้ประโยชน์. [๘๕๙] พระนางรุจาราชธิดาผู้มีพระฉวีวรรณ งดงาม ทรงทราบกฏธรรมดาในอดีต ๗ ชาติ ในอนาคต ชาติ ได้สดับพระดำรัสของพระเจ้าวิเทหราชแล้ว กราบทูลพระชนกนาถว่า แต่ก่อนกระหม่อมฉันได้ ฟังมาเท่านั้น กระหม่อมฉันเห็นประจักษ์เองข้อนี้ว่า ผู้ใดเข้าไปเสพคนพาล ผู้นั้นก็เป็นพาลไปด้วย ผู้หลง อาศัยคนหลงย่อมถึงความหลงยิ่งขึ้น อลาตเสนาบดี และนายวีชกะสมควรจะหลง. [๘๖๐] ขอเดชะ ส่วนพระองค์มีพระปรีชา ทรง เป็นนักปราชญ์ ทรงฉลาดรู้ซึ่งอรรถ จะทรงเป็นเช่น กับพวกคนพาล เข้าถึงซึ่งทิฏฐิอันเลวได้อย่างไร ก็ถ้า สัตว์จะบริสุทธิ์ได้ด้วยการท่องเที่ยวไปในสังสารวัฏ การบวชของคุณาชีวกก็ไม่มีประโยชน์ คุณาชีวกเป็น คนหลงงมงาย ย่อมถึงความเป็นคนเปลือย เหมือน