พระไตรปิฎก

ความคิดเครื่องรู้จักกาลเป็นไม้แก่น มีความแกล้วกล้า เป็นไม้ค้ำ มีความประพฤติถ่อมตนเป็นเชือกขันแอก มีความไม่เย่อหยิ่งเป็นแอกเบา มีจิตไม่หดหู่เป็นเครื่อง ลาด มีการเสพบุคคลผู้เจริญเป็นเครื่องกำจัดธุลี มีสติ ของนักปราชญ์เป็นประตัก มีความเพียรเป็นสายบัง เหียน มีใจที่ฝึกฝนดีแล้วเป็นดังม้าที่หัดไว้เรียบเป็น เครื่องนำทาง ความปรารถนาและความโลภเป็นทางคด ส่วนความสำรวมเป็นทางตรง ขอถวายพระพร ปัญญา เป็นเครื่องกระตุ้นเตือนม้า ในรถคือพระวรกายของ มหาบพิตรที่กำลัง แล่นไปในรูป เสียง กลิ่น รส พระองค์นั้นแลเป็นสารภี ถ้าความประพฤติชอบและ ความเพียรมั่นมีอยู่ด้วยยานนี้ รถนั้นจะให้สิ่งที่น่าใคร่ ทุกอย่างจะไม่นำไปบังเกิดในนรก. [๘๙๒] อลาตเสนาบดีเป็นพระเทวทัต สุนาม- อำมาตย์เป็นพระภัททชิ วิชยอำมาตย์เป็นพระสารีบุตร วีชกบุรุษเป็นพระโมคคัลลานะ คุณาชีวกผู้อเจลก เป็นสุนักขัตตลิจฉวีบุตร พระนางรุจาราชธิดาผู้ทรง ยังพระราชาให้เลื่อมใสเป็นพระอานนท์ พระเจ้า อังคติราชผู้มีทิฏฐิชั่วในกาลนั้นเป็นพระอุรุเวลกัสสปะ มหานารทพรหมโพธิสัตว์เป็นเราตถาคต ท่านทั้งหลาย จงทรงชาดกไว้ด้วยประการฉะนี้แล. จบมหานารทกัสสปชาดกที่ ๘