พระไตรปิฎก

ก็พระนางรุจาราชธิดานั้น ประดับด้วยเครื่อง อาภรณ์ทั้งปวง เสด็จไป ณ ท่ามกลางหญิงสหาย เพียงดังสายฟ้าแลบออกจากกลีบเมฆ เสด็จเข้าสู่ จันทกปราสาท พระนางรุจาราชธิดาเสด็จเข้าไปเฝ้า พระเจ้าวิเทหราช ถวายบังคมพระชนกนาถ ผู้ทรงยินดี ในวินัย แล้วประทับอยู่ ณ ตั้งอันวิจิตรด้วยทองคำ ส่วนหนึ่ง. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า สเตริตา แปลว่า เหมือนสายฟ้าแลบ. บทว่า อพฺภมิว ได้แก่ แลบออกจากภายในกลีบเมฆ. บทว่า ปาวิสิ ความว่า เสด็จเข้าไปสู่จันทกปราสาท อันเป็นที่ประทับของพระชนกนาถ. บทว่า สุวณฺณขจิเต ได้แก่ ที่ตั่งอันล้วนแล้วด้วยทองคำ อันวิจิตรด้วยรัตนะ ๗. ก็พระเจ้าวิเทหราช ทอดพระเนตรเห็นพระนาง รุจาราชธิดา ผู้ประทับอยู่ท่ามกลางหญิงสหาย ซึ่งเป็น ดังสมาคมแห่งนางเทพลอัปสร จึงตรัสถามว่า ลูกหญิง ยังรื่นรมย์อยู่ในปราสาท และยังประพาสอยู่ในอุทยาน เล่นน้ำในสระโบกขรณีเพลิดเพลินอยู่หรือ เขายังนำ เอาของเสวยมากอย่างมาให้ลูกหญิงเสมอหรือ ลูก หญิงและเพื่อนหญิงของลูก ยังเก็บดอกไม้ต่าง ๆ ชนิด มาร้อยพวงมาลัย และยังช่วยกันทำเรือนหลังเล็ก ๆ เล่นเพลิดเพลินอยู่หรือ ลูกหญิงขาดแคลนอะไรบ้าง เขารีบนำสิ่งของมาให้ ทันใจลูกอยู่หรือ ลูกรักผู้มี พักตร์อันผ่องใส จงบอกความชอบใจแก่พ่อเถิด แม้ สิ่งนั้นจะเสมอดวงจันทร์ พ่อก็จักให้เกิดแก่ลูกจนได้.