พระไตรปิฎก

บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า อตฺเถว ความว่า ดูก่อนมหาบพิตร เทวดามี มารดาบิดามี. ที่นรชนพูดกันว่า ปรโลกมี แม้นั้นก็อยู่จริงทีเดียว. บทว่า น วิทู ความว่า นรชนผู้ติดอยู่ในกามและหลงงมงายเพราะโมหะ จึงไม่รู้ คือย่อมไม่ทราบปรโลก. พระเจ้าอังคติราชได้ทรงสดับดังนั้น จึงทรงพระสรวลตรัสว่า ดูก่อนนารทะ ถ้าท่านเชื่อว่าปรโลกมีจริง สถาน ที่อยู่ในปรโลกของเหล่าสัตว์ผู้ตายไปแล้วก็ต้องมี ท่าน จงให้ทรัพย์ ๕๐๐ กหาปณะแก่ข้าพเจ้าในโลกนี้ ข้าพ- เจ้าจะใช้ให้ท่านหนึ่งพันกหาปณะในปรโลก. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า นิเวสนํ ได้แก่ สถานที่เป็นที่อยู่ อาศัย. บทว่า ปญฺจสตานิ แปลว่า ๕๐๐ กหาปณะ. ลำดับนั้น พระโพธิสัตว์ เมื่อจะกล่าวติเตียนในท่ามกลางบริษัทจึง ทูลว่า ถ้าอาตมภาพรู้ว่ามหาบพิตรทรงมีศีลทรงรู้ความ ประสงค์ของสมณพราหมณ์ อาตมภาพก็จะให้มหา บพิตรทรงยืมสัก ๕๐๐ แต่มหาบพิตรหยาบช้า ทรง จุติจากโลกนี้แล้ว จะต้องไปอยู่ในนรกใครจะไปทวง ทรัพย์พันหนึ่งในปรโลกเล่า ผู้ใดในโลกนี้เป็นผู้ไม่มี ศีลธรรม ประพฤติชั่วเกียจคร้าน มีกรรมอันหยาบช้า บัณฑิตทั้งหลาย ย่อมไม่ให้หนี้ในผู้นั้น เพราะจะไม่ได้ ทรัพย์คืนจากคนเช่นนั้น ส่วนบุคคลผู้ขยันหมั่นเพียร มีศีล รู้ความประสงค์ คนทั้งหลายรู้แล้ว ย่อมเอา โภคทรัพย์มาเชื้อเชิญเอง ด้วยคิดว่า ผู้นี้ทำการงาน เสร็จแล้ว พึงนำมาใช้ให้.