พระไตรปิฎก

(เพราะปราศจากถิ่นมิทธะ) อันมีอวิหิงสาเป็นเพลาที่ เรียบร้อยดี มีการบริจารเป็นหลังคา มีการสำรวมเท้า เป็นกง มีการสำรวมมือเป็นกระพอง มีการสำรวม ท้องเป็นน้ำมันหยอด มีการสำรวมวาจาเป็นความเงียบ สนิท มีการกล่าวคำสัตย์เป็นองค์รถอันบริบูรณ์ มีการ กล่าวคำไม่ส่อเสียดเป็นการเข้าหน้าไม้สนิท มีการ กล่าวคำอ่อนหวานเป็นเครื่องรถอันเกลี้ยงเกลา มีการ กล่าวพอประมาณเป็นเครื่องผูกรัด มีศรัทธาและ อโลภะเป็นเครื่องประดับ มีการถ่อมตนและกราบไหว้ เป็นทูบ มีความไม่กระด้างเป็นงอนรถ มีการสำรวม ศีลเป็นเชือกขันชะเนาะ มีความไม่โกรธเป็นอาการไม่ กระเทือน มีกุศลกรรมเป็นเศวตฉัตร มีพาหุสัจจะ เป็นสายทาบ มีการตั้งจิตมั่นเป็นที่มั่น มีความคิด เครื่องรู้จักกาลเป็นไม้แก่น มีความแกล้วกล้าเป็นไม้ค้ำ มีความประพฤติถ่อมตนเป็นเชือกขันแอก มีความ ไม่เย่อหยิ่งเป็นแอกเบา มีจิตไม่หดหู่เป็นเครื่องลาด มีการเสพบุคคลผู้เจริญเป็นเครื่องกำจัดธุลี มีสติของ นักปราชญ์เป็นประตัก มีความเพียรเป็นสายบังเหียน มีใจที่ฝึกฝนดีแล้วเช่นดังม้าที่หัดไว้เรียบเป็นเครื่องนำ ทาง ความปรารถนาและความโลภเป็นทางคด ส่วน ความสำรวมเป็นทางตรง ขอถวายพระพร ปัญญาเป็น เครื่องกระตุ้นเตือนม้า ในรถคือพระวรกายของมหา- บพิตรที่กำลังแล่นไปในรูป เสียง กลิ่น รส พระองค์