พระไตรปิฎก

พระเจ้าธนัญชัยตรัสว่า [๙๑๖] ชาติภูมิของท่านอยู่ในแว่นแคว้นไหน ถ้อยคำของท่านนี้ไม่ใช่ถ้อยคำของชาวกุรุรัฐเลย ท่าน มิได้กลัวเกรงเราทั้งปวง ด้วยรัศมีแห่งผิวพรรณ ท่าน จงบอกชื่อและพวกพ้องของท่านแก่เรา ปุณณกยักษ์ทูลว่า [๙๑๗] ข้าแต่พระราชา ข้าพระองค์เป็นมาณพ กัจจายนโคตร ชื่อว่าปุณณกะ ญาติและพวกพ้องของ ข้าพระองค์ อยู่ในนครกาลจัมปากะแคว้นอังคะ ย่อม เรียกข้าพระองค์อย่างนี้ ข้าแต่พระองค์ผู้ประเสริฐ ข้า พระองค์มาถึงในเมืองนี้ด้วยต้องการจะเล่นพนันสกา. พระเจ้าธนัญชัยตรัสว่า [๙๑๘] พระราชาผู้ทรงชำนาญการเล่นสกา เมื่อ ชนะท่าน จะพึงนำเอาแก้วเหล่าใดไป แก้วเหล่านั้น ของมาณพมีอยู่หรือ แก้วของพระราชามีอยู่เป็นจำนวน มาก ท่านเป็นคนเข็ญใจ จะมาพนันกะพระราชาเหล่า นั้นได้อย่างไร. ปุณณกยักษ์ทูลว่า [๙๑๙] แก้วมณีของข้าพระองค์ดวงนี้ ชื่อว่า สามารถนำทรัพย์มาให้ได้ดังใจปรารถนา นักเลงเล่น สกาชนะข้าพระองค์แล้ว พึงนำแก้วมณีดวงประเสริฐ สามารถนำทรัพย์มาให้ได้ดังใจปรารถนา และม้า อาชาไนยเป็นที่เกรงขามของศัตรูนี้ไป