พระไตรปิฎก

ท้าวธนัญชัยตรัสว่า [๙๓๙] ดูก่อนท่านกัจจานะ ช้าง ม้า โค แก้ว มณี กุณฑล และแก้วอันประเสริฐกว่าทรัพย์ทั้งหลาย มีอยู่ในแผ่นดินของเรา ท่านจงรับเอาเถิด เชิญขนเอา ไปตามปรารถนาเถิด. ปุณณกยักษ์ทูลว่า [๙๔๐] ช้าง ม้า โค แก้วมณี กุณฑล และ แก้วอื่นใด ที่มีอยู่ในแผ่นดินของพระองค์ บัณฑิตมี นามว่าวิธุระ เป็นแก้วอันประเสริฐกว่าทรัพย์เหล่านั้น ข้าพระองค์ชนะพระองค์แล้ว โปรดพระราชทานวิธุร- บัณฑิตแก่ข้าพระองค์เถิด. ท้าวธนัญชัยตรัสว่า [๙๔๑] วิธุรบัณฑิตนั้นเป็นตัวของเรา เป็นที่พึ่ง เป็นคติ เป็นเกาะ เป็นที่เร้น และเป็นที่ไปในเบื้อง หน้าของเรา ท่านไม่ควรจะเปรียบวิธุรบัณฑิตนั้นกับ ทรัพย์ของเรา วิธุรบัณฑิตนั้นเช่นกับชีวิตของเรา คือ เป็นตัวเรา. ปุณณกยักษ์ทูลว่า [๙๔๒] การโต้เถียงกันของข้าพระองค์และพระ- องค์ จะพึงเป็นการช้านาน ขอเชิญเสด็จไปถามวิธุร- บัณฑิตกันดีกว่า ให้วิธุรบัณฑิตนั้นแลชี้แจงเนื้อความ นั้น วิธุรบัณฑิตจักกล่าวคำใด คำนั้นจงเป็นอย่างนั้น แก่เราทั้งสอง.