พระไตรปิฎก

พระเจ้าธนัญชัยตรัสว่า [๙๔๗] ดูก่อนกัจจานะ ถ้าวีธุรบัณฑิตชี้แจง ปัญหาแก่เราทั้งหลายอย่างนี้ว่า เราเป็นทาส เราหา ได้เป็นญาติไม่ ท่านจงรับเอาวิธุรบัณฑิตผู้เป็นทรัพย์ อันประเสริฐกว่าทรัพย์ทั้งหลาย พาไปตามที่ท่าน ปรารถนาเถิด. [๙๔๘ ] ท่านวิธุรบัณฑิต คฤหัสถ์ผู้อยู่ครองเรือน จะพึงมีความประพฤติอันปลอดภัยได้อย่างไร จะพึงมี ความสงเคราะห์ได้อย่างไร จะพึงมีความไม่เบียดเบียน ได้อย่างไร และอย่างไรมาณพจึงจะชื่อว่ามีปรกติกล่าว คำสัตย์ จากโลกนี้ไปยังโลกหน้าแล้วจะไม่เศร้าโศก ได้อย่างไร. [๙๔๙] วิธุรบัณฑิตผู้มีคติ มีความเพียร มีปัญญา เห็นอรรถธรรมอันสุขุม กำหนดรู้ธรรมทั้งปวง ได้ กราบทูลพระราชาในโรงธรรมสภานั้นว่า ผู้ครองเรือน ไม่ควรคบหญิงสาธารณะเป็นภรรยา ไม่ควรบริโภค อาหารมีรสอร่อยแต่ผู้เดียว ไม่ควรซ่องเสพถ้อยคำอัน ให้ติดอยู่ในโลก ไม่ให้สวรรค์นิพพาน เพราะถ้อยคำ เช่นนั้นไม่ทำให้ปัญญาเจริญ ผู้ครองเรือนพึงเป็นผู้มี ศีล สมบูรณ์ด้วยวัตร ไม่ประมาท มีปัญญาเครื่อง สอดส่องเหตุผล มีความประพฤติถ่อมตน ไม่เป็นคน ตระหนี่เหนียวแน่น เป็นผู้สงบเสงี่ยม กล่าวถ้อยคำ