พระไตรปิฎก

ดังนี้ เราชอบใจ ดูก่อนบัณฑิตผู้มีปัญญาอันสูงสุด กว้างขวางดุจแผ่นดิน ท่านอย่าไปเลย. วิธุรบัณฑิตทูลว่า [๙๗๕] ขอใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาทอย่าทรงตั้ง พระราชหฤทัย ไว้ในอธรรมเลย ขอจงทรงประกอบ พระองค์ไว้ในอรรถและในธรรมเถิด กรรมอันเป็น อกุศลไม่ประเสริฐ บัณฑิตติเตียนว่า ผู้ทำกรรมอัน เป็นอกุศลพุงเข้าถึงนรกในภายหลัง นี่ไม่ใช่ธรรมเลย ไม่เข้าถึงกิจที่ควรทำ ข้าแต่พระจอมประชาชน ธรรม- ดานายผู้เป็นใหญ่ของทาส จะทุบตีก็ได้ จะเผาก็ได้ จะฆ่าเสียก็ได้ ข้าพระองค์ไม่มีความโกรธเลย และ ข้าพระองค์ขอกราบทูลลาไป. [๙๗๖] พระมหาสัตว์นั้นมีเนตรทั้งสองนองด้วย น้ำตา กำจัดความกระวนกระวายในหทัยแล้ว สวม กอดบุตรผู้ใหญ่ แล้วเข้าไปยังเรือนใหญ่. [๙๗๗] บุตรพันหนึ่ง ธิดาพันหนึ่ง ภรรยาพัน หนึ่ง และทาสเจ็ดร้อย ในนิเวศน์ของวิธุรบัณฑิตต่าง ประคองแขนทั้งสองร้องไห้คร่ำครวญ กลิ้งเกลือกกลับ ทับกันไป เหมือนป่าไม่รังถูกลมพัดลิมระเนระนาดทับ กันไป ฉะนั้น พระสนมกำนัล พระราชกุมาร พวก พ่อค้า ชาวนา และพราหมณ์ทั้งหลาย ต่างก็มาประ คองแขนร้องไห้คร่ำครวญอยู่ในนิเวศน์ของวิธุรบัณฑิต