พระไตรปิฎก

[๙๘๔] ก็วิธุรบัณฑิตเป็นผู้ฉลาดเฉียบแหลม สามารถแสดงปะโยชน์ และมิใช่ประโยชน์แจ้งชัด มีปัญญาเครื่องพิจารณา คงจะเปลื้องตนได้โดยพลัน ท่านทั้งหลายอย่ากลัวไปเลย วิธุรบัณฑิตปลดเปลื้อง ตนแล้ว ก็จักรีบกลับมา. (นี้) ชื่ออันตรเปยยาล. [๙๘๕] ปุณณกยักษ์นั้น ไปยืนคิดอยู่บนยอด กาฬาคีรีบรรพต ความคิดย่อมเป็นความคิดสูง ๆ ต่ำ ๆ ประโยชน์อะไร ๆ ด้วยความเป็นอยู่ของวิธุรบัณฑิตนี้ หามีแก่เราไม่ เราจักฆ่าวิธุรบัณฑิตนี้เสีย แล้วนำเอา แต่ดวงใจไปเถิด. [๙๘๖] ปุณณกยักษ์นั้นมีจิตประทุษร้ายลงจาก ยอดเขาไปสู่เชิงเขา วางพระมหาสัตว์ไว้ในระหว่าง ภูเขา ชำแรกเข้าไปภายในภูเขานั้นจับพระมหาสัตว์ เอาศีรษะลงเบื้องต่ำ ขว้างลงไปที่พื้นดินที่ไม่มีอะไร กีดกั้น. [๙๘๗] วิธุรบัณฑิตผู้เป็นอำมาตย์ประเสริฐสุด ของชาวกุรุรัฐ เมื่อถูกห้อยศีรษะลงในเหวอันชัน เป็น ที่น่ากลัว น่าสยดสยอง น่าหวาดเสียวมา ไม่สะดุ้งกลัว ได้กล่าวกะปุณณกยักษีว่า ท่านเป็นผู้มีรูปดังผู้ประ- เสริฐ แต่หาเป็นคนประเสริฐไม่ คล้ายจะเป็นคน สำรวม แต่ไม่สำรวม กระทำกรรมอันหยาบช้าไร้