พระไตรปิฎก

ปุณณกยักษ์กล่าวว่า [๙๙๐] ข้าพเจ้าปรารถนาธิดาของพระยาวรุณ- นาคราช ผู้มีอานุภาพมาก ข้าพเจ้าชื่อว่าเป็นผู้รับ อาสาญาติของนางอิรันทตีมา ญาติเหล่านั้นได้สำคัญ ข้าพเจ้าว่า ถูกความรักใคร่ครอบงำโดยส่วนเดียว เหตุนั้น พระยาวรุณนาคราชได้ตรัสกะข้าพเจ้า ผู้ทูล ขอนางอิรันทตีนาคกัญญาว่า เราทั้งหลายพึงให้ธิดา ของเรา ผู้มีร่างกายอันสลวย มีเนตรงามอย่างน่าพิศวง ลูบไล้ด้วยจุรณแก่นจันทน์ ถ้าท่านพึงได้ดวงหทัยของ วิธุรบัญฑิตนำมาในนาคพิภพนี้โดยธรรม เพราะความ ดีความชอบนี้ ท่านก็จะได้ธิดาของเรา เราทั้งหลาย มิได้ปรารถนาทรัพย์อื่นยิ่งไปกว่านั้น ดูก่อนท่าน อำมาตย์ ข้าพเจ้าไม่ได้เป็นคนหลง ท่านจงฟังให้ ทราบเรื่องอย่างนี้ อนึ่งข้าพเจ้ามิได้มีความถือผิด อะไรๆ เลย เพราะดวงหทัยของท่าน ที่ข้าพเจ้าได้ไป โดยชอบธรรม ท้าววรุณนาคราชและพระนางวิมลาจะ ประทานนางอิรันทตีนาคกัญญาแก่ข้าพเจ้า เพราะ ฉะนั้น ข้าพเจ้าจึงพยายามเพื่อจะฆ่าท่าน ข้าพเจ้ามี ประโยชน์ด้วยการตายของท่าน จึงจะผลักท่านให้ตก ลงในเหวนี้ ฆ่าเสียแล้วนำเอาดวงหทัยไป. วิธุรบัณฑิตกล่าวว่า [๙๙๑] จงวางข้าพเจ้าลงเร็วเถิด ถ้าท่านมีกิจที่ จะต้องทำด้วยหทัยของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะแสดงสาธุ- นรธรรมทั้งปวงนี้แก่ท่านในวันนี้.