พระไตรปิฎก

บรรดาบทเหล่านั้น พระคาถาว่า ปุพฺพปถานุคเตน เจตสา ความว่า นางมีใจกำหนัดรักใคร่ในปุณณกยักษ์นั้น ผู้เคยเป็นสามีมาในอัต- ภาพถัดมา เพราะเคยร่วมอภิรมย์กันมาในกาลก่อนนั่นแล. บทว่า เอหิ คจฺฉาม ความว่า ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ปุณณกยักษ์เสนาบดีนั้นครั้นกล่าวอย่างนั้นแล้ว จึงคิดว่า เราจักขึ้นหลังม้านี้ นำไปลงเหนือยอดบรรพต จึงเหยียดมือออกจับ มือนางอิรันทตีนั้น ฝ่ายนางอิรันทตีนั้นไม่ให้จับมือตน จับมือปุณณกยักษ์ที่ เหยียดออกไปเสียเองแล้วกล่าวว่า ข้าแต่นาย ดิฉันมิใช่คนไร้ที่พึ่ง พระยานาค นามว่าวรุณเป็นบิดาของดิฉัน พระนางวิมลาเทวีเป็นมารดาของดิฉัน มาเถิด ท่าน ดิฉันจะพาไปสู่สำนักแห่งบิดาของดิฉัน เราทั้งสองจะควรทำมงคลด้วย ประการใด ท้าวเธอคงตรัสบอกเนื้อความนั้นแก่ท่านด้วยประการนั้น. พระศาสดา เมื่อจะทรงประกาศความนั้น จึงตรัสว่า นางอิรันทตีประดับประดานุ่งผ้าเรียบร้อย ทัด ทรงดอกไม้ ประพรมด้วยจุรณแก่นจันทน์ จูงมือ ปุณณกยักษ์เข้าไปสู่สำนักแห่งพระบิดา. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ปิตุ สนฺติกมุปาคมิ ความว่า เข้าไปสู่ สำนักพระบิดา. ฝ่ายปุณณกยักษ์ ติดตามไปยังสำนักแห่งพระยานาค เมื่อจะทูลขอ นางอิรันทตีจึงทูลว่า ข้าแต่พระองค์ผู้ประเสริฐกว่าหมู่นาค ขอพระองค์ ได้ทรงโปรดสดับถ้อยคำของข้าพระองค์ ขอพระองค์ จงทรงรับสินสอดตามสมควร ข้าพระองค์ปรารถนา พระนางอิรันทตี ขอพระองค์ได้ทรงโปรดกรุณาให้