พระไตรปิฎก

บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า อายูหตํ ความว่า บรรดาเราทั้งสองผู้ พยายามเล่นสกา ความชนะและความแพ้ย่อมมีแก่คนใดคนหนึ่งเป็นธรรมดา เพราะฉะนั้น ท่านอย่าคิดว่า เราเป็นผู้แพ้แล้ว. บทว่า ฆินฺโนสิ๑ ความว่า ท่านเป็นผู้เสื่อมแล้ว. บทว่า วรนฺธเนน แปลว่า ด้วยทรัพย์อันประเสริฐ. บทว่า ขิปฺปมาวากโรหิ ความว่า ขอพระองค์โปรดพระราชทานทรัพย์สำหรับ เป็นค่าชัยชนะโดยฉับพลันเถิดพระเจ้าข้า. ลำดับนั้น พระราชาเมื่อจะตรัสกะปุณณกยักษ์ว่า จงรับเอาซิ พ่อ จึงตรัสพระคาถาว่า ดูก่อนท่านกัจจานะ ช่าง ม้า โค แก้วมณี กุณฑล และแก้วอันประเสริฐกว่าทรัพย์ทั้งหลายมีอยู่ ในแผ่นดินของเรา ท่านจงรับเอาเถิด เชิญขนเอาไป ตามปรารถนาเถิด. ปุณณกยักษ์กราบทูลว่า ช้าง ม้า โค แก้วมณี กุณฑล และแก้วอื่นใด ที่มีอยู่ในแผ่นดินของพระองค์ บัณฑิตมีนามว่าวิธุระ เป็นแก้วมณีอันประเสริฐกว่าทรัพย์เหล่านั้น ข้าพระ- องค์ชนะพระองค์แล้ว โปรดพระราชทานวิธุรบัณฑิต แก่ข้าพระองค์เถิด. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า โส เม ชิโต ความว่า ข้าพระองค์ก็ ชนะพระองค์แล้ว ผู้เป็นรัตนะอันสูงสุด และพระองค์ก็เป็นผู้ประเสริฐกว่ารัตนะ ทั้งปวง เพราะฉะนั้น เป็นอันชื่อว่า ข้าพระองค์ชนะพระองค์แล้ว พระองค์ โปรดจงทรงพระราชทานวิธุรบัณฑิตแก่ข้าพระองค์เถิด. ๑. บาลีเป็น ชินฺโนสิ- ท่านเป็นผู้ชนะแล้ว.